Monday, 1 March 2021

Pre-view Answers to the Big Questions

அடுத்து எழுதிட்டிருக்க ஒரு கதைக்குத் தேவையா இருந்துச்சுன்னு சில சைண்டிஃபிக் ரெஃபரன்ஸ தேடிச் சுத்திட்டிருந்தப்ப தன்னால வந்தமர்ந்துச்சு சுப. வீ அவர்களோட இந்த வீடியோ. அதுல Brief Answers to the Big Questions புக்கப் பத்தி சொல்லிருந்தாப்டி. மிகு அறிவியலின் வாசல நமக்குத் திறந்து வைத்த, one of the all time favs அறிஞரான ஸ்டீஃபன் ஹாக்கிங் அவர்களின் (கடைசிப்) புத்தகம் அப்டின்றதாலும் அதோட காண்டெண்ட்டே ஒரு மாதிரி invitingகா இருந்ததாலயும் படிக்க எடுத்தேன். பொதுவா எந்த புக்கோ படமோ, அத பாத்துட்டு, சொல்றாப்ல எதும் தோணிச்சுன்னா ஒரு வார்த்த எழுதறது. ஆனா இதுல அவர் பதில் சொல்லிருக்க கேள்விகள் ஒரு மாதிரி படிக்க முந்தியே அதப்பத்தி நம்ம புரிதல் நிலைப்பாடு என்னனு தெரிஞ்சுக்கணும்னு தோணுச்சு. 

ஆகவே, அவர் டீல் பண்ணிருக்க இந்தக் கேள்விகளுக்கு எனக்கு தற்போது இருக்க புரிதல்கள வச்சு பதில் சொல்றேன். அதுக்கப்பறம் அவர் என்ன சொல்லிருக்கார்னு பாத்து செக் பண்ணிக்கறேன். இத்தன கேள்விகள்ல, எதோ ஒரு இடத்துல 0.000001% அவர் சொன்னதையே நாமளும் சொல்லிருந்தா, 'பரால்ல நமக்கும் துளி அறிவு இருக்கத்தான் செய்யுது'னு ஒரு செல்ஃப் pat பண்ணிக்கலாம். அல்லேல், 'நீ இன்னும் வளரணும் தம்பின்னு self retro'. 

இதுல இருக்க பத்து கேள்விக்கும் அவர் என்ன பதில் சொல்லிருக்கார்னு தெரியாது (முதல் கேள்வியத்தவிர). இதுல நான் எழுதிருக்கறது அவர் என்ன சொல்லிருக்கக்கூடும்ங்குற கற்பனை இல்ல, இந்தக் கேள்விகள எண்ட்ட கேட்டுருந்தா என்ன சொல்லிருப்பேங்குற பதில்கள் தான். 

இனி, கேள்விகள்: 
Is there a God? 
மனிதர்கள்ல, முதல் முதல்ல கடவுள் அப்டின்றத யார், எப்பிடி define பண்ணிருப்பான்னு யோசிக்கிறேன். ஆழ்ந்து யோசிச்சு, அண்டம் பேரண்டம் இதெல்லாம் நுட்பமா ஆய்ந்து, அதுக்குள்ள ஊடுபாவுறாப்ல கடவுள்னு ஒரு entitiyய மனிதன் படைச்சிருப்பானா(!!) அல்லது, பைக்ல ஹெவி டிராஃபிக்ல ஓட்றப்ப திடீர்னு கட் அடிக்கறாப்ல ஆச்சுன்னா ரிஃப்லக்ஸ் ஆக்‌ஷன்ல ஒரு நொடி கண்ண மூடிப்போம்ல (நா மூடுவேன், அதான் வண்டி ஓட்றதில்ல) அப்டி எதோ ஒரு அதிர்ச்சி / ஆபத்து பொழுதுல அவன மீறி அவன் சொன்ன "Oh God!" தான் தொடக்கமா? 

இல்லன்னா, என்னதான் No Parking போர்டு போட்டுருந்தும் கேட் முன்னால வண்டி நிறுத்திருக்கதப்பாத்து அங்க ஆளே இல்லன்னாலும் "எவண்டா இங்க கொணாந்து வண்டி நிறுத்தினது? அறிவில்ல?"ன்னு பொதுவாத் திட்டுவாங்கல்ல அங்கில்ஸ். அப்பிடி ஒரு இன்மை நிலைலயும் பொதுவா அழைக்க ஆரமிச்சதா கடவுள்?

வானத்துலருந்து அப்டியே திரும்பி மக்கள் பக்கம் பாக்கறேன், நாம இங்க எல்லாத்தையும் பைனரியா பிரிச்சு வச்சிருக்கோம் - Theists, Atheists அப்டின்னு. இதுலயே எனக்கு முரண் இருக்கு. எல்லா Theistsசுமே ஒரு ரீடைல் Atheists தான். Atheists மட்டுந்தான் wholesale Athiests.

ஏன்னா கடவுள் இருக்குன்னு சொல்றவன் கடவுள் இருக்குன்னு சொல்லல. "என்" கடவுள் இருக்குன்னு தான் சொல்றான். மீதிய ஒரு லெவல் கம்மியான கடவுளாக்கூட இல்ல, ஒரு பொருட்டாவே மதிக்கறதில்ல. விட்டா பொளந்துவிட்டுருவானுக. 

ஒருத்தன் எதுவுமே கடவுள் இல்ல, கடவுளத்தவிரன்னு சொல்றான். 

இன்னொருத்தன் எல்லாமே கடவுள்னுறான்.

ஒருத்தன் என் கடவுளத் தவிர வேற எதையுமே ஏத்துக்க மாட்டேன்றான். மறுத்தன் எல்லாக் கடவுளையுமே ஏத்துக்கறேங்கறான். ஏதேனும் ஒரு கருத்தின் பொருட்டால் ஒன்ன நிராகரிக்கறவனக்கூட ஒத்துக்கலாம். ஆனா எல்லாத்தையும் எப்பிடி ஏத்துக்கறாங்கன்றது புரியல. எல்லாத்தையும் ஏத்துக்கறவன் எதையுமே ஏத்துக்கலன்றது நம் நிலைப்பாடு. 

சரி, இப்ப கடவுளுக்கு வருவோம். கடவுள் ஓர் உயிரா, கரண்ட் சாக்கா, கிரீடம் வச்சிருக்குமா, க்லீன் ஷேவ் பண்ணிருப்பாப்டியா, டாட்டூ குத்திருப்பாரா, அனிமல்ஸா, ரேடியோ வேவ்ஸா, வெறும் வாய்டா, வெறும் வாயா, மீசைய முறுக்கிருப்பாரா, ஷிஃபான் சேலை?, தர்பாரி கானடாவா, ஒளிலிழி டைப்ல எதுவுமா, ஏலியன்சா, ஏலோ ஏலோ ஜபக்தாமியா?

எங்க காலேஜ்ல ஃபைனல் இயர் பசங்க வருசா வருசம் ஒரு ப்ராஜக்ட் பண்ணுவானுக, மல்லாட்டைலருந்து பெட்ரோல் கண்டுபுடிக்கிறேன்னு. மல்லாட்டைய இந்த கம்போசிசன்ல, இந்த காம்பௌண்ட்ஸ் எல்லாம் சேத்து பண்ணினோம், அதுல பெட்ரோல் வரல, அதனால இந்த காம்பௌண்ட் மிக்ஸர்ல பெட்ரோல் கண்டுபுடிக்கமுடியாது என்பதை அறிவித்துக் கொள்கிறோம்னு ப்ராஜக்ட முடிப்பானுக. அடுத்த வருசம் ஃபைனல் இயர்ல ஒரு குரூப் அதயே மறுக்கா எடுத்து காம்ப்பௌண்ட்ல ஒரு எலிமண்டோட ரேஷியோ மட்டும் மாத்துவானுக. அதுவும் எரியாது. Hence, இதுவும் பெட்ரோலுக்கானது அல்லனு முடிப்பானுக. இப்டி வருசா வருசம் ஒரு டீம் கெளம்பும்.

இதுதான் நாம கடவுள கண்டுபுடிக்கறதுக்கும் பண்ற வேலை. மொதல்ல அது எப்பிடின்னு தெரிஞ்சாத்தான டெஸ்டர் எடுத்துட்டு போறதா இல்ல பாரகான் செருப்பு போட்டு போணுமான்னு தெரிய. என்ன எதுன்னே தெரியாம, இருக்கு அல்லது இல்லைனு எத வச்சு சொல்ல முடியும்? 'இந்த வகைல' பரிசோதித்ததில், 'நாம் வரையறுத்த' கடவுள் இல்லை என்பது தெரிகிறதுன்னுதான முடிக்க முடியும்?

இங்க கடவுள் குறித்தே முப்பத்து முக்கோடி + 4296 + 3 + 1 வெவ்வேறு கருத்துக்கள் இருக்கே. உண்மைல பாக்கப்போனா ஏதியிஸ்ட்கள் கடவுள் உண்டா இல்லையான்னு ஆத்திகர்களோட மேட போட்டு விவாதிக்கக் கூடாது. ஒவ்வொரு மதத்தச் சார்ந்த ஆத்திகர்களுக்கும் மேட போட்டு அவங்கவங்க கடவுட் கொள்கை மற்றும் மாற்று மதக் கடவுட் கொள்கையப் பத்திப் பேச விடணும். இப்டி பேச விட்டாலே போதும், இவனுத அவன் கிழிப்பான், அவனுத இவன் கிழிப்பான். ஏதியிஸ்ட்சோட வேல எளிதா முடிஞ்சுடும். ஐடியா இல்லாத boys.

Ironically, எனக்கு ஆத்திகர்கள் பேசப் பேச கடவுள் மேல அவநம்பிக்கையும், நாத்திகர்கள் பேசப் பேச கடவுள் மேல நம்பிக்கையும் வருது.

சரி, இப்ப back to the question, கடவுள் இருக்கா இல்லையா? சுஜாதா தன்னோட அந்திமக்காலத்துல இந்தக் கேள்விக்கு ஒரு பதில் அளித்திருப்பார், கடவுள் உண்டு, கடவுள்கள் இல்லைன்னு. இன்றைய முதிர்ச்சி மற்றும் புரிதல வச்சு நம்ம நிலைப்பாடும் இதுதான். ஓர் அமீபாவையும், ஆன்றோமீடாவையும் கனக்ட் செய்யும் ஓர் ஆலினால் கடவுள் - உண்டு.

How did it all begin? 

தெரியல. It just happened.

Is there other intelligent life in the universe? 

இதுல முதல்ல கவனிக்க வேண்டிய சொற்கள், 'other' - 'intelligent' - 'life' - ஆனாலும் இந்த மனுசப்பயலுக்கு இருக்கும் அதுப்பு இருக்கிறதே அதுப்பு. First of all, எது intelligence என்று சொல்ல இவன் யார்? Intelligence என்பதை வரையறுப்பது எது? 

ஒரு தேனீக்கு இருக்கும் அறிவு, நுட்பம் நமக்கிருக்கிறதா? ஒரு எறும்புக்கு இருக்கும் பலம் நமக்கிருக்கிறதா? எதை வைத்து நம்மை நாமே intelligents என்று கூறிக்கொள்கிறோம்? (சுற்றுப்)புறத்திலிருப்பதை எல்லாம் தன் அரிப்புக்கும் வாழ்க்கைக்கும் சிதைத்து, அழித்து, உருக்குலைத்து, இறுதியில் தனக்குமில்லாமல் அடுத்த உயிரினங்களுக்குமில்லாமல், ஓசோனில் ஓட்டை போட்டு, தன் பேராசை மற்றும் அகங்காரத்தால் தன் கண் முன்னாலேயே சக மனிதர்களும் ஏனைய உயிர்களும் இறப்பதையும், கொல்லப்படுவதையும் கண்டும் காணாமலும், எங்கெல்லாம் முடிகிறதோ, அங்கே தன் கரத்தாலேயே சக மனிதனைக் கொல்லவும் தயங்காத இந்த மனித இனத்தை 'intelligent life' என்ற அடைமொழியோட அழைப்பதற்கு நம்மை நாமே துப்பிக்கொள்ளலாம்.

மேலும், இங்கே universe என்று கூறப்படுவது ஒட்டு மொத்த universe அல்ல. Observable universe என்று கூறுவார்கள். அதாவது நம்மால் காண முடிந்த அண்ட எல்லை. கடற்கரையில் நின்று பார்த்தால், வெகுதூரத்தில், horizonனில் பூமியும் வானமும் முத்தமிடுவதைக் காண முடியுமே, அது போன்ற ஒரு எல்லை. அதற்கு அப்பாலும் பூமியும் வானமும் இருக்கும்தானே? அது போலவே இந்த அண்டமும், இதுவரை நம்மிடமிருந்த அறிவியல் சக்தியையெல்லாம் கொண்டு நம்மால் அடைய முடிந்த ஒரு துளி. அதற்கு அப்பாலும் வானமிருக்கிறது, கடல் இருக்கிறது, ஓர் அண்டமிருக்கிறது. அதை இன்னும் நம்மால் அடைய முடியவில்லை. பூமியைச் சுற்றி முடிக்கப்போகிறேன் என்று கூறிப் புறப்பட்ட ஊரும் நத்தையாய் இருக்கிறோம்.

லைஃப் அப்டிங்கறது என்ன? உயிரா? கைகால் இருக்கணுமா? பெரிய கண்ணு? ஏதேனும் இயக்கம் இருக்கணுமா? கிள்ளினா வலி தெரியணுமா? ஒளிரும் சூரியன்லயும், கல்லாகுற மரத்துலயும், மணலாகுற கூழாங்கல்லுலயும் (தத்துவார்த்த ரீதியில் இல்ல, அறிவியல் பூர்வமாவே ஓர் உயிர் இருக்கறதாதான் பாக்கறேன்). ஆக, நாம வரையறுத்துருக்க so called 'other' 'intelligent' 'life' அச்சு அசலா இருக்க வாய்ப்பிருக்கான்னு தெர்ல, ஆனா வெவ்வேற உயிரிகள் இருக்க நிச்சயம் வாய்ப்புண்டு. யாருக்குத் தெரியும், அதுக டெய்லி வந்து நம்ம காதுலயேகூட கக்கா போய்ட்டிருக்கலாம். நாம உணரலன்றதுக்காக இல்லவே இல்லேன்னு ஆகிடுமா என்ன? 

Can we predict the future? 

The future அப்டின்னு எத சொல்றாங்கனு ஒரு முடிவுக்கு வரணும். இந்த உலகம் மொத்தமும் ஒரே விதியிலதான் இயங்கிட்டிருக்கு. அத்தனை பேருக்கும் விதிகள் சமம். ஒரு கத்தியக்கொண்டு கொழந்தைய அறுத்தாலும் கோமாதாவ அறுத்தாலும் ரெண்டுக்கும் ரத்தம் வரும், செத்துப்போகும். இப்பிடி எல்லாத்துக்குமே ஒரு வினை - விளைவு சொல்லலாம்.

Predict பண்றதுனு இவங்க கேக்கறது என்னது? ஃப்யூச்சர்ல கார்கள் எப்பிடி இருக்கும், பயணம் எப்பிடி மாறும், லைஃப்ஸ்டைல்ல ஏற்படப்போகும் மாற்றங்களா?

Cause and Effect விதிப்படி, இன்னின்னது நடந்தா இன்னின்னது கெடைக்கும்னு எளிதா சொல்லிட முடியும்தான். எடுத்துக்காட்டாக, அறிவியலுக்காகவும் கண்டுபிடிப்புகளுக்காகவும் நேரம், முயற்சி, பணம் முதலியன செலவிட்டா அதில் முன்னேற்றங்கள் வரும். மாறாக, எந்த விலங்கின் மூத்திரம் குடித்தால் முப்போகம் விளையும்னு செலவிட்டா என்னாகும்னு சொல்லிப் புரிய வேண்டியதில்ல.

Prediction என்பது கடந்தகால தரவுகள வச்சும், நிகழ்கால அமைப்புகள வச்சும், எதிர்கால எதிர்பார்ப்புகள்னு ஓரளவுக்கு வரையறுக்கலாம். ஆனா இதுல நாம கவனிக்க வேண்டியது, future predictionல நாம பண்றது - நாம இதுவரை சேத்துவச்சிருக்க, நமக்கிருக்கும் அறிவ வச்சு, தற்போதிருக்கும் அனுபவத்தால, கற்பனையின் உதவியால் நாளையை யூகிக்கிறது. போன வருசம் கொரனா வரும், எல்லாரும் வீட்டுக்குள்ள இருப்போம்னு யாரும் எதிர்பாத்திருக்க மாட்டோம். போலவே, 90கள்ல இணையம் வரும்னும், 2000த்தில் மொபைலில் இத்தகைய அசுர வீச்சும் யூகித்திருக்கமுடியா ஒன்று. இந்த historical data வச்சு பாக்கறப்ப ஒவ்வொரு நூற்றாண்டும் ஒரு பெரிய, யாருமே யூகித்திராத, எதிர்பாராத ஆச்சரியத்தையும் மாற்றத்தையும் தந்துட்டேதான் இருந்திருக்கு.

அதனால, வரும் காலத்த (மிகச்சிறிதா) ஓரளவு யூகிக்கலாமே ஒழிய முழுசா வரையறுக்கவே முடியாது. யாரு கண்டா, அடுத்த அஞ்சு வருசத்துல 'குறிப்பிட்ட' சில நாடுகள், கற்காலத்துக்கே திரும்பற எல்லா சாத்தியக்கூறுகளும் தெரியத்தான் செய்யிது. இதெல்லம் சொல்லிட்டா இருக்க முடியும்? 

What is inside a black hole? 

What's inside a black holeனு எனக்குத் தெரியல, who knows, there may be a white hole. 

Is time travel possible?

பயணம் அப்டின்னு சொல்றதால ஒரு நேனோ கார் போன்ற ஜிகுஜிகு டைம் மிசின்ல ஏறி, எதோ டூர் போறாப்லதான் நம்மளோட  கற்பன போகுது. அதுக்கு ஏத்த மாதிரி, All-lywood படங்களும் ஈரோவும் நண்பனும் டைம் டிராவல் பண்ணி ஜெயமாலினியோட சிக் வெர்ஷன பாக்க போறாப்லயும், இல்லன்னா தன்னோட எம்டன் அப்பன பொறக்க விடாம பண்ண தாத்தாவுக்கே காண்டம் வாங்கிக் குடுக்கறாப்லயும் சீன்கள் அமச்சு நம்மளோட சிந்தனைய ஒரே டைமென்சன்ல வச்சிருக்காங்க.

Yes - Time, Distance and Speed are relative. ஒன்னத் திருகுனா இன்னொன்னு தன்னால திருகும்தான், there is no question about that. ஆனா டைம் டிராவல் அப்டிங்குறது இந்த t = d/s மூலமே சாத்தியப்படுமா?

காலப் பயணம் அப்டின்னு சொல்லாம, கால நகர்வுன்னு கொஞ்சம் யோசிப்போம். காலத்த நகர்த்த முடியுமா? சாதாரணமா ஒரு பயணத்துல இரண்டு புள்ளிகளுக்கு நடுவுல நாம நகர்வோம் (source and destination). இதுல பாக்க வேண்டிய விசயம், நாம நகர்ந்தா, நம்மளச் சுத்தி இருக்கற புறம் நகராது, ஆனா நாம நகர்ந்ததின் பொருட்டால், நமைச் சுற்றிய புறத்தின் வேறொரு பாய்ண்ட்டுக்கு (some point towards destination) நாம போறோம்.

ஒரு graphல X axisல நடக்கும் நகர்வு இது. இது ரெண்டு physical locationனுக்குள்ள உள்ள நகர்வு.

இப்ப அடுத்து இப்பிடி யோசிங்க, நாம ஒரு டைரக்சன்ல நகருறோம், நம்மச் சுத்தி இருக்கற புறமும் அதே டைரக்சன்ல, அதே வேகத்துல நகருது, இப்ப எவ்ளோ தூரம், எவ்ளோ நேரம் பயணிச்சாலும், at the end of the trip, ரெண்டு பேரும் அதே பாய்ண்ட்ல தான் இருப்போம். 

டைம் என்பது physical location அல்ல, அது ஒரு dimension. காலப் பயணம்ங்குறது X & Y axis இல்லாம, மூனாவதா Z axisச கிழிச்சுட்டு போறது. பேரே இல்லாத ஊருக்குப் போக, வாயே இல்லாதவன், காதே இல்லாதவண்ட்ட வழி கேட்டு கண்ணே இல்லாதவன வழித்தொணைக்கு கூட்டிட்டுப்போற கத.

அறிவியல் கூற்றுப்படி, ஒரு துகள எடுத்து, அதோட வேகத்த கூட்டிக்கிட்டே போனா (அந்தத் துகளின்) நேரம் குறையும், கூட்டிட்டே போயி ஒளியின் வேகத்த தொட்டா, அந்தத் துகளின் டைம் பூச்சியமாகும். இதன் அடிப்படைல, ஒளிய விட இன்னும் அதிகம் போனா டைம் நெகடிவ்ல, அதாவது ரிவர்ஸ்ல போகக்கூடும்னு "ஒரு சின்ன கற்பன.meme" சொல்லுது அறிவியல் உலகம்.

ஆனா அதுல பாருங்க, இதெல்லாம் பருமனே இல்லாத ஒளித்துகல வச்சுத்தான் பண்ண முடியும், பருப்பொருள்கிட்ட நம்ம பருப்பு வேகாது. ஏன்னா ஒரு சின்ன குண்டூசிய ஒளியோட வேகத்துல அனுப்ப அண்டம் அளவுக்கு பவர் தேவ. And இதுக்கெல்லாம் மீறி, ஒளியோட வேகத்த மிஞ்சி எதாலயுமே போக முடியாது. தற்போதைய நிலையில் அது ஒரு மூத்திர சந்து அல்லது dead end. அது விதி.

And ஒரு ஆள் (ஒளிப்)புயல் வேகத்துல போயிட்டிருக்கப்ப சுத்தி என்ன நடக்குது என்னனு பாக்க முடியுமா, observe பண்ற நினைவோட அவரால இருக்க முடியுமான்னும் யோசிங்க. 

ஆக, தற்போதும் எப்போதும், time travel is not feasible and not possible.

Will we survive on Earth? 

வழக்கம்போல, இதில் 'we' என்பது யார் என்பதை விளங்க வேண்டும். உலகம் மொத்தமும் இருக்கும் மனிதர்களா? ஆம் என்றால், இல்லை என்பதே பதில். நம் கண் முன்னே தினம் தினம் ஆயிரக்கணக்கானோர் உயிரோடு அடித்தும், எரித்தும் கொல்லப்பட்டுக் கொண்டிருக்கும் செய்திகள எந்த மனச்சஞ்சலமும் இல்லாம எச்சில் தொட்டு திருப்பிக்கொண்டுதானே இருக்கிறோம்?

ஆகவே, அத்தனை பேரின் survivalலும் இங்கு சாத்தியமில்லை. அதை மனிதனே விரும்புவதுமில்லை.

எத்தகைய சூழலிலும் 'ஒரு குறிப்பிட்ட' இனம் மட்டும் தங்களைத் தற்காத்துக்கொள்ளும். ஏனையோருக்கு \_|_/ தான்.

இதே கேள்வியை வேறொரு வகையில் அணுகினால், அவனவன் வா-வையும், சூ-வையும் மூடிக்கொண்டு, தானுண்டு, தன் வேலையுண்டு என்றிருந்தால், அத்தனை பேருக்கும் வாழ வழிவிட்டு பூத்துக் குலுங்கும் பூமி எனும் பியூமி ஹசனமல்லி. 

Should we colonise space? 

இங்கு அறுத்துத் தள்ளியது போதாதென்று அடுத்து ஸ்பேசில் அறுத்து ஆணி அடித்து போட்டோ மாட்டப்போகிறானாம்.

மனிதனின் பேராசையும் ஆளுகை வெறியும் எத்தனை முத்திப்போயுள்ளது என்பதற்கு எடுத்துக்காட்டே இத்தகைய எண்ணங்கள் மனிதனுக்குத் தோன்றுவது.

உலகை அடிமைப் படுத்தியாயிற்று, ஆனாலும் அதிகார வெறி போகவில்லை, இன்னும் இன்னும் வேண்டும் என்று அதிகாரப் பசி அவனைத் துரத்துகிறது. அதற்குத் தீனியாக, எல்லையில்லா விண்வெளியிலும் தன் ஆட்சியை நிறுவ முற்படுகிறான். அதற்குத் துணையாக அத்தனைக் கோட்பாடுகளையும் கூட்டுச் சேர்த்துக்கொள்கிறான்.

அறுக்க மாட்டாதவனுக்கு அம்பத்தெட்டு அருவாளாம் என்ற சொலவடை தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

Will Artificial Intelligence outsmart us? 

Outsmart என்பதன் பொருள் என்ன? நம்மை அவை அறிவில் முந்துவதா?

ஒரு ஓட்டப்பந்தயப் போட்டி நடக்கின்றது என வையுங்கள். அதில் ஒருவர் மற்றொருவரை முந்த, அவர் வேகமாக ஓட வேண்டும் என்பது இல்லை. ஒருவரின் வேகம் குறைந்தாலுமே அவரை மறுவர் முந்தி விட முடியும்.

ஆகவே, AI என்பது நம்மைவிடப் பெரும் அறிவு பெறுமா என்று சொல்ல முடியாது. ஆனால் நாம் நாளடைவில் முட்டாளாகிவிடுவோம் என்பதற்கான சாத்தியக்கூறுகள் தற்போதே மிகப் பிரகாசமாகத் தெரிகிறது. எப்படி என்று கேட்டீர்களெனில், சாரி, இது அறிவியல் பதிவு, அரசியல் பதிவல்ல. 

எப்பேர்ப்பட்ட ஆபத்தான மிசினாக இருந்தாலும், அதன் plugகைப் புடுங்கி விட்டால் அது நின்றுவிடும் என்பதும், யாருக்கும் ஆபத்து விளைவிக்காது என்பதும் மிசின் விதியில் உள்ளது. ஆனால், அந்தப் plugகை இன்ன தருணத்தில் புடுங்கி விட வேண்டும் எனும் அறிவு நமக்கு மங்கி விட்டால்? சுத்தம் ஸ்ருதிலயம்.

ஆக, இதற்கான பதில், அவை அறிவில் நம்மை முந்தாது, நாம் முட்டாள்தனத்தில் முந்தி விடுவோம்.

How do we shape the future? 

Set your priorities right. Do not harm self / others. Mind your fucking own business. 

இதைக் கல்வெட்டில் வெட்டி, தினமும் பூசித்துப் பாலோ செய்து வந்தால் எப்பிடியாப்பட்ட ஷேப்பில் வேண்டுமோ அப்பிடியாப்பட்ட சிக்ஸ் பேக் ஷேப்பில் பியூச்சரை அமைத்துக்கொள்ளலாம்.

~ ~ ~




Friday, 18 December 2020

தாலிloquy



இன்று இதற்கொரு முடிவு எட்டவேண்டும் என்ற நம்பிக்கையோடு பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்தேன் நான்.


முந்தின வாக்கியம்நுழைந்தேனிலேயே முடிவு பெற்றிருக்கலாம்தான். அந்தநான்தேவையற்றதே. ஆனால் அந்த நானை இந்த நான் அடுத்த வாக்கியத்தில் விளக்கவிருப்பதால் லீடு கொடுக்க வசதியாக இடம்பெற்றது. 


அந்தநான்என்பது பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்த, என்என் கதையைச் சொல்லிக்கொண்டிருக்கும் நான். இதை எழுதிக்கொண்டிருக்கும் இந்த நான் அல்ல. 


ஏனெனில், இந்தக்கதையின் ஜானரை வைத்து, சிலர் (என் [எழுதிக்கொண்டிருக்கும் நானின் என்] கணக்குப்படி ஏழு பேர்), ‘என்ன பாய் சொந்தக் கதையா?’ என்று இளித்தபடி வருவர். 


அவர்களைப் புறந்தள்ளிவிட்டு பாத்ரூமுக்குள் நுழைக. தயங்காமல் நுழைக. இன்று உள்ளே வேறு எதுவும் செய்வதாய் இல்லை. மனசு சரி இல்லை. 


நான் - ஏதோ ஒரு நான். பெயரா முக்கியம்? ஆம், பெயர் முக்கியம் என்பவர்கள் முரளி, மோகன், ராகவன், ஆனந்த், ஜகன், சேகர், குமரன், ரவி, செந்தில், சங்கர், சரவணன் இப்படி ஏதாவது ஒன்றை எடுத்துக்கொள்க. 


சற்று சீரிய கூரிய மூளையாயிருந்தால் இப்பெயர்களுக்குள் ஓர் pattern இருப்பதை, அது நைண்டீஸின் மோஸ்ட் காமன் நேம்களைக் குறிப்பதை நீங்கள் இன்னேரம் கண்டுபிடித்திருக்கக் கூடும். கண்டுபிடிக்காதோருக்கு இதோ ஒரு க்ளூ. இப்பெயர்களுக்குள் ஓர் ஒற்றுமை உண்டு (அது குறிப்பிட்ட ஒரு காலத்தைக் குறிப்பது. கண்டுபிடியுங்கள்).


வரலாற்றில் எந்தக் காலக்கட்ட கிட்சுக்குமில்லாத ஒரு பெருந்துயரம் எங்கள் காலக் கிட்சுக்குண்டு. ‘வரலாற்றில் எந்தக் காலக்கட்ட கிட்சுக்குமில்லாத ஒரு பெருந்துயரம் எங்கள் காலக் கிட்சுக்குண்டுஎனக்கூற எல்லாக் காலக் கிட்சுக்கும் ஒரு பாய்ண்ட் உண்டென்றாலும் எங்கள் நைண்டீஸ் கிட்சுக்கு அவை புல்லட் பாய்ண்ட்ஸாக உள்ளது. 


புல்லட் என்றதும் டாகுமெண்டில் வரும் 

  • புள்ளி 
  • வரிசைக்கிரம 
  • பாய்ண்ட் 

என எண்ணாதீர்கள். 


தோட்டா எனப்படும் ரியல் புல்லட் நெஞ்சில் பாய்ந்த பாய்ண்ட்ஸ்கள் அவை. 


ஒவ்வொரு காலக்கட்டத்திலும், ‘விடைபெறும் வாழ்க்கை முறை’, ‘மாற்றம் பெறும் வாழ்க்கை முறை’, ‘புதிய வாழ்க்கை முறைஎன்று இருக்கும். 


ஒருவர் ஒன்றிலிருந்து இன்னொன்றிற்கு மாறிக்கொள்ள, இவைகளுக்கு மத்தியில் ample time இருக்கும். இந்த நைண்டீஸ் பீரியடானது, எது வருகிறது, எது தங்குகிறது, எது விடைபெறுகிறது என்பதையெல்லாம் அறிய முற்படுமுன்னமே புதுப்புதிதாக மாறிவிடுகிறது, பேஜர் முதல் பெட்ரோல் விலை வரை, செல்போன் முதல் செகரடேரியட் வரை. 


வரலாற்றின் ஆகப்பெரும் transition phase இந்த 90s காலக்கட்டம் தான். கடைசியாக இப்பேர்ப்பட்ட transition, மனிதன் சக்கரத்தையும் நெருப்பையும் கண்டுபிடித்தபோது நிகழ்ந்தது. 


நைண்டீஸின் வாழ்க்கையானது, மாற்றத்தை ஏற்று, முன் செல்லும் முன்னங்காலாகவும் இல்லாது, பாரம்பரியத்தில் தங்கி நிற்கும் பின்னங்காலாகவும் இல்லாது, நடுவில் தொங்கிக்கொண்டிருக்கும்சரி விடுங்கள்.


பழம் தின்று கொட்டை போட்டவையிலிருந்து நேற்று முளைத்த டூகே வரைக்கும் நைண்டீஸிடம் ஏளனமாகப் பார்க்கும் ஒரு - (ஏகப்பட்டவையுண்டு, ஆனால் பெருவாரியாக ஒரு) - விடயம் உண்டு. அது - திருமணம். நைண்டீஸைப் பொறுத்தவரை அது திருமணமல்ல, Screwமணம். இதென்னடா இது? சென்னை நான்கு சபாக்காமடி போலிருக்கிறதே என்று காண்டு ஆக வேண்டாம். ட்ரெண்டிங்கில் இருப்பதற்காக இந்தியஸ் ஸ்டாண்டப்புகளை பிஞ்ச் வாட்சிங் செய்துகொண்டிருக்கிறேன். அதன் பாதிப்பாக இருக்கலாம். 


ஏழைகளின் எட்டாக்கனி இந்தத் திருமணம். அதுவும் நைண்டீஸ் கிட்ஸ்களுக்குக் கிட்டாக்கனி இந்தத் திருமணம். வரலாற்றில் எப்போதுமில்லாத அளவுக்கு மேற்றிமோனிகளும், புரோக்கர்களும், குருட்டு டேட்டிங் ஆப்புகளும் உச்சத்திலிருக்கும் காலத்திலும், ஊரெங்கும் தீபாவளி, எனக்கோ nyctalopia எனும் கணக்காக ஆகிவிட்டிருக்கிறது நைண்டீசின் பெரும்பாலானோர் வாழ்க்கை. அதென்ன பெரும்பாலானோர்? let them go to hell. இங்கே நம், அதாவது என் வாழ்க்கையப் பற்றித்தான் பேச்சு. 


உங்களிடத்தில் பேசிக்கொண்டே இருந்ததில் நிறைய தண்ணீரை ஷவரில் வடித்திருக்கிறேன்போல, ஹாலிலிருந்து எச்சரிக்கைச் சத்தம் வருகிறது. அவர்கள் அறிய மாட்டார்கள், பாத்ரூமுக்குள் நான் வடிப்பது ஷவர் நீர் அல்ல, என் சோகத்தை மறைக்கும் cover நீர் என்று. இந்நிலையில், “நான் மழையில் நடப்பதை விரும்புகிறேன், ஏனெனில் நான் அழுவதை யாரும் அறியமாட்டர்என்று சொன்ன நடிகர் சார்லியைக் கோடம்பாக்கம் ஏன் கொண்டாடாமல் விட்டது என்பது புரியவில்லை. என்னதான் பாரீன் நடிகர் என்றாலும் கொண்டாடியிருக்க வேண்டும்.


எல்லாக்காலக்கட்டத்திலும் peer pressure என்பது இருந்ததுதான். இல்லை என்று கூறவில்லை. ஆனால் அது 24/7, வீட்டு கேட்டை ஸ்க்க்ரீச்செனத் திறந்து உட்புகுந்து, உள்ளங்கைப் போன் வரை வந்து என்னேரமும் நம்மை அமுக்கிக் கொண்டிருப்பது வரலாற்றில் புதிது. 


இதுவரை என்னவெல்லாம் கேள்விப்பட்டிருப்போம்? ‘பக்கத்துவீட்டு பையனப்பார், கணக்குல செண்ட்டம் உன்னுது டோட்டலே டூ டிஜிட்’, ‘சித்தப்பா பையனப்பார் அவ்ளோ பெரிய கம்பெனில ஆயிரக்கணக்குல சம்பளத்துல வேலையாம், அதுவு, அம்மாம்பெரிய ஊரு ராம்னாட்டுலயாம்’. நம்ம புதுத்தெரு ராதிகா பொண்ணு செல்வப்பிரியா, கல்யாணமாகி ஒரே மாசத்துல புள்ள பெத்துட்டாளாம், நீயும் இருக்கியே மாசாமாசம் விஸ்பர் வாங்கிட்டுஎன்பதாக, சுற்றுவட்டார ஜாக்ரஃபிக்களிலேயே இந்த கம்பேரிசன் மற்றும் ப்ரெஷர்கள் இருக்கும். 


ஆனால் இப்போது, மொபைலைத் திறந்தால் போதும், ‘அடடே, இவன் செத்துவிட்டான் என்றல்லவா நினைத்தோம், என்ன இது, checked-in to hollow valley என்று அனிமூன் போட்டோ போட்டிருக்கிறான்?’, ‘இங்க பாரு உமாவ, the best thing ever happened to me was you என்று திருமணமான இரண்டாவது நாளே அஸ்பண்டை டேக் செய்து ஒரு பேஸ்புக் போஸ்ட். அதில் லைக்கிலும் கமெண்டிலும் அவளின் எண்ணற்ற எக்சுகள்’ - இப்படியான ஸ்டேட்டஸ் வடிவில் சும்மா இருக்கும் சுகுமார்களையும் சுரண்டிச் சுரண்டி வலிய வந்து வம்பிழுக்கும் வரலாற்றில் போக்கு வேறு யாருக்கு இருந்திருக்கிறது சொல்லுங்கள்?


நான் சுற்றி வளைத்துப் பேசவில்லை. எனக்குக் கல்யாணம் வேணும். டாட்.


நானும் வீட்டில் எத்தனை எத்தனையோ முறைகளில் சமிக்ஞை கொடுத்துப் பார்த்துவிட்டேன். கேட்கும்போதெல்லாம் சுந்தர் சியைப் பார்த்த வடிவேலுவைப்போல் டேக் டைவர்சன் எடுத்து விடுகிறார்கள்.

 

சொல்லவே கூச்சமாயிருக்கிறது சார். சிறு வயதில், என் அத்தைப் பெண் சேட்டை செய்யும் போதெல்லாம் இப்பிடியே பண்ணிட்டு இருந்தன்னா இவனுக்கு ஒன்ன கட்டி வச்சிடுவோம் பாத்துக்க என்று என்னைக்காட்டி பயமுறுத்துவார்கள். அப்போதெல்லாம் அதைச் சீரியசாக எடுத்துக்கொண்டு நான் க்லௌட் நைனில் பறப்பேன் தெரியுமா? அதிலிருந்து கீழே இறங்கத் தெரியாமல் வானத்திலேயே சுற்றிக்கொண்டிருப்பேன். பிறகு அதே கனவில் ஓமொர்க் செய்யாமல் ஸ்கூல் சென்றதால் கௌரி மிஸ் இடுப்பில் சுரீரெனக் கிள்ளுகையில்தான் க்லௌட் உடைந்து கண்ணீர் மழையாய் நிலத்துக்கு வருவேன். அப்போது மிஸ் என்னை ஆல்ரெடி தரையில் போட்டு புரட்டிக்கொண்டிருப்பார். அதை ட்ரோன் வழியே பார்ப்பவருக்கு எதோ மண்ணில் அப்பளம் பொரிப்பது போன்ற தோற்ற மயக்கத்தைக் கொடுக்கும். 


சேட்டை செய்தால் கட்டி வைத்துவிடுவேன் என்று அவர்கள் சொன்னதை நம்பி அவளை மீண்டும் மீண்டும் ஏதாவது சிக்கலில் மாட்டி விடுவதுண்டு. இப்படியே செய்தால் ஒரு கட்டத்தில் வெறுத்துப்போய், என் கையில் தாலியைக் கொடுத்து, ம்ம் கட்றா தாலிய அவ கழுத்துல என்று கட்டி வைத்துவிடுவார்கள் என்றெண்ணியதுண்டு. ஆனால் இதன் பலனாய் சித்ரா என்னை வெறுத்ததுதான் நடந்தது. 


ஒரு சனிக்கிழமை மாலை, தூரதரிசனத் தொலைக்காட்சியில் புள்ளிகளோடும் வரிவரிக் கோடுகளோடும் ஒளிபரப்பப்பட்ட ஒரு படத்தில், மீசை வரையப்பட்ட மேச்சோ மேன் ஒருவன் ச்சப்பியான ஒரு பெண்ணைத் தூக்கித் தோளில் போட்டுக் கொண்டு நடந்தான். அவள் புதிதாக நீச்சல் பழகுபவள் போல் இரு கால்களையும் zigzag ஆக அசைத்துக்கொண்டிருந்தாள். பிறகு ஒரு கேமரா அந்த மீசையனைக் க்லோசப்பில் காட்டியது. அது வெயில் சீசன் என்பதன் காரணமா அல்லது அங்கு ஃபேன் எதுவும் இல்லையா, அல்லது ஃபால்ஸ் சீலிங் இல்லாது, வெறும் அஸ்பெஸ்டாஸ் ஓடு போட்ட திரீஃபேஸ் இண்டக்சன் மோட்டர் ரூம் என்பதாலா தெரியவில்லை, அவனுக்கு வியர்த்து ஊற்றியது முகமெல்லாம்.


மறுபக்கம் அந்த ச்சப்பி மில்ஃப், அவளை யாரோ பளார் பளார் எனக் கன்னத்தில் இரு புறமும் அறைவதுபோல் முகத்தை வெட்டி வெட்டித் திருப்பிக்கொண்டிருந்தாள். 


அந்த மீசையன் பிறகு (மூக்கில் கைவைக்காமல்) ப்ராணாயாமா செய்வதுபோல் கண்ணை மூடி மூச்சை இழுத்து விட்டான். பிறகு ஒரு பஞ்சாயத்துக் காட்சி, பின் அந்தப் பெண்ணையே அவனுக்குக் கட்டி வைத்தார்கள். பிறகு அவர்கள் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்துவந்தனர். இறுதியாக சுபம் போட்டு முடித்த சில நிமிடங்களில் சோபனா ரவி செய்தி வாசிக்கத் துவங்கிவிட்டார். 


அடடே, ஒரு பெண்ணோடு மூச்சுப் பயிற்சியில் இருந்தால் அவளை நமக்குக் கட்டி வைத்துவிடுவார்களா!!! அதன்பின் நாமும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியாக இருக்கமுடியுமா? என்ற ஆச்சரியத்தகவலை அறிந்ததையடுத்து, ஓர் ஐடியா முளைத்தது. அதைச் செயல்படுத்தி விடுவது என்ற முடிவுக்கு வந்தேன். 


அப்போது நினைவுக்கு வந்தவர்தான் எதிர்வீட்டு தாட்சாயணி அக்கா. இதயம் பேசுகிறது, கல்கண்டு, ராணி போன்ற புக்குகளை வாராவாரம் கடையிலிருந்து வாங்கி வந்து தருவது, கண்மாய்க்குத் துணி துவைக்கத் துணைக்குப் போவது போன்றவை எனக்கு ஹாபிஸ். அக்காவும் எனக்கு அடிக்கடி சமைத்துக்கொடுத்து, நிறைய கதை சொல்லிப் பேசிப் பழகிய ஒரு ஆல்ரௌண்டர். 



என்னுடைய கணக்கு, தாட்சாயணி அக்காவைக் கல்யாணம் செய்துகொண்டால் எல்லா ஓம் ஒர்க்கும் அவரே செய்து தருவார். டெஸ்டுக்கும் கவலையில்லை, நிறைய தின்பண்டம் ஆக்கித் தருவார், குறிப்பாக அக்காவோடு இருக்கையில் எங்கள் வீட்டில் எனக்கு எதும் வேலை சொல்ல மாட்டார்கள். ரேசன் வாங்கப் போக வேண்டுமென்றாலும் அக்காவே எங்கள் வீட்டு கார்டையும் வாங்கிக் கொண்டு, என்னையும் கூட்டிக் கொண்டு சென்றுவிடும். It’s a Win-Win. ஆங்கிலத்தில் சொல்வதென்றால் one size fits all என்பதான ஒரு சினாரியோ. 


ஒருநாள் பாக்யா வாங்கிக் கொடுக்கையில், பணியாரம் செஞ்சுருக்கேன்டா, சாப்ட்டுப்போ என்றார் தாட்சாயணி அக்கா. (இந்த திரில்லிங்கான இடத்தை, “ஒருமுறை லீவுக்கு சேலத்தில் அத்தை வீட்டுக்குச் செல்லும்போதுஎனும் ஜானரில் சிந்திக்கும் உங்கள் பெர்வெர்டட் புத்தியை உமிழ்கிறேன்). தாட்சாயணி அக்காவின் பணியாரம் எனக்கு மிகவும் பிடிக்குமென்பதால் (மீண்டும் பெர்வெர்சனை உமிழ்கிறேன்) அவர் சொன்னதும் நானும் கிண்ணம் நிறைய பணியாரங்கள் நிரப்பிக் கொண்டு, அவரருகிலமர்ந்து அம்புலிமாமா திருப்பிக் கொண்டிருந்தேன். அதன் அட்டைப் படத்திலிருந்த, வெள்ளப் பேயைத் தோளில் போட்டு, இத்தேப்பெரிய வாள் கொண்டு நடந்த மன்னனைப் பார்த்ததும் மைண்டானது DD-யுடன் மேப்பிங் செய்தது. 


அக்கா எனதருகே  மல்லாக்கப் படுத்து, செய்னை பல்லால் கடித்தவாறு பாக்யா கேள்வி பதில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவ்வப்போதுக்லூகுலூ க்லூகுலுஎன்று எதையோ படித்துச் சிரித்தாள். 


சரி, இதுதான் சமயம் என்று நினைத்தபடி, அக்காவின் முகத்திற்கு அருகில் சென்று பூம்பூம் மாடு போல், ஆனால் சுலோவாக (infinity வடிவில்) தலையாட்டியபடியும், ஜல்லிக்கட்டு காளைபோல் மூச்சைச் சப்தமாக புஷ் புஷ்எனவும் புஷ்ஷிக்கொண்டிருந்தேன். அல்மோஸ்ட் கச்சிதமாக அந்த மோட்டார் ரூம் மீசைக்காரன்போல்தான் செயல்பட்டேன்.


என்னடா பண்ற? என்று சிரித்தபடி கேட்ட அக்காவிடம், ‘ஒங்கள கல்யாணம் பண்றதுக்காகத்தான்என்று கூறி, முகத்தை இன்னும் கிட்டே கொண்டு போய், இப்டி பண்ணாத்தான் ஒங்கள எனக்குக் கட்டி வெப்பாங்க என்றேன்.


<பவா செல்லத்துரை வாய்ஸ் ON>


நண்பர்களே,


கட்டி வைத்தார்கள் நண்பர்களே. கட்டித்தான் வைத்தார்கள்.


கட்டி கட்டியாய் உடலெல்லாம் ஆகும்வரை, வை வை என்று வைத்தார்கள்.


அங்கு மட்டும் அது நானாக இல்லாமல் ஒரு துணியாக இருந்திருந்தால், வெள்ளாவி வைத்து வெளுத்ததுபோல் நான் வெளுத்திருந்திருப்பேன். ஒரு பெண்ணாக இருந்திருந்தால் டாப்சீ பன்னுவாக ஆகியிருப்பேன். 


உங்கள் வீட்டு அடியில்லை எங்கள் வீட்டு அடியில்லை நண்பர்களே. தீபாவளிக்கு வாங்கிய மிச்ச மீதி வெடியை கார்த்திகையன்று மொத்தமாக வெடித்துத் தீர்த்து விடும் ஒரு முஸ்தீபு தெரியுமே பொறுக்கி பசங்களிடத்தில், அப்படி ஒரு முனைப்புமிக்க அடி நண்பர்களே. 


அத்தனை அடிகளுக்குள்ளும் எனக்குள் தொக்கி இருந்த ஒரே கேள்வி, அந்தப் படத்தில் இப்டி அந்த மீசக்கார நண்பனையும் அடிக்கறாப்ல காட்டிருந்தா நா வேற ப்லான் போட்டிருப்பேனே, ஸ்க்ரிப்ட் ரைட்டர் ஏன் அந்த சீனை எழுதவில்லை, அல்லது எழுதி சூட் செய்யப்பட்ட அந்தச் சீனைக் கத்தரிக்க அந்த எடிட்டரை உந்தியது எது? விடையில்லா வெளி என்பார்களே, அந்த வெளியில் நான் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருந்தேன். வலிபொறுக்காது சரீரத்தைச் சரித்துக் கொண்டிருந்தேன்.


<பவா செல்லத்துரை வாய்ஸ் OFF>


பிறகு என்னுடைய உலகமே மாறியது.


பழைய ஸ்கூலிலிருந்து நிறுத்தி விட்டு புதிய ஸ்கூலில் சேர்த்தார்கள். இத்தனைக்கும் பழசு புதுசு இரண்டுமே பாய்ஸ் ஸ்கூல்தான்.


வீட்டிற்கு எந்தச் சொந்தக்காரன் வந்தாலும் பேச வேறு எதுவும் இல்லாமல் awkward silence வரும்போதெல்லாம் என் கதையை ஆரம்பித்து விடுவர். 


முதலில் அச்சச்சோஅப்பிடியா (shock smiley) என்று கேட்டவர்கள், பின் சிரிக்க ஆரமித்தனர். பின் கைகொட்டி சிரித்தனர், பின் என்னைக் கொட்டிக் கொட்டிச் சிரித்தனர். கண்டிக்கிறான்களாம் கண்டாரோலிகள். 


இதற்கிடையே தாட்சாயணி அக்காவுக்குக் கல்யாணம் நடந்தது. அதற்கும் எல்லோரும் சேர்ந்து, ’என்னடா உன் ஆளுக்கு கல்யாணமாமே?’ என்று பகடி செய்தனர்.


திருமணம் முடிந்து, மாப்பிள்ளை வீட்டுக்குச் செல்ல அம்பாசடர் காரில் ஏறுமுன், தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த என்னிடம் வந்து, இனிமே சமத்தா இருக்கணும் என்று கூறி, என் தலையைச் சிலுப்பி விட்டு, மாலையும் கழுத்துமாக தாட்சாயணி அக்கா விடைபெற்றார் என்று கூறுவேன் என்றுதானே நினைக்கிறீர்கள்? அப்படியெல்லாம் ஒரு எழவும் நடக்கவில்லை. 


ஏதோ வரதட்சணைக் குளறுபடிபோல, கல்யாணத்தன்றே தாம்தூம் என தாட்சாயணி அக்கா வீட்டில் களேபரம், அடிதடி. படங்களில் யாரையோ அடிக்க ரவுடிகள் கார் சேசிங்கில் செல்வார்களே, அதுபோல் காரில் ஏறிச்சென்றனர் தாட்சாயணியக்காவும் அவரின்லா குடும்பத்தினரும். 


காலம் கடந்தது.


நாட்டில் பீயெம்கள் இறந்தனர்.


சீயெம்கள் மாறினர்.


இந்தியாவின் பொருளாதாரக் கொள்கை மாறியது.


டிரெண்டிங்கில் இருக்கும் மியூசிக் டைரக்டர் மாறினார்.


டீமேட் ஷேர்கள் வந்தன. 


ஹீரோயின்கள் மாறினர்.


ஹீரோக்கள் அந்த ஹீரோயின்களின் இடுப்பைக் கிள்ளினர்.


ஹீரோயின் நடிகைகள் மதர் நடிகைகளாக மாறினர்.


மதர் நடிகைகளின் மகள் நடிகைகள் ஹீரோயின்களாக மாறினர்.


ஹீரோக்கள் அந்த மகள் ஹீரோயின்களின் இடுப்பையும் கிள்ளியபடி தொடர்ந்தனர்.


சேனல்கள் மாறியது.


செய்திகள் மாறியது.


நாங்களும் வேறூர் மாற்றலானோம்.


இதோ, இன்று இது நான்காவது ஊரில் ஐந்தாவது வீடு. (அது ஒரு சொல் நயத்துக்காக சொன்னது, இது நான்காவது ஊரில் ஏழாவது வீடு).


என் நண்பர்களுக்கு, நண்பர்களின் தம்பிகளுக்கு, தம்பிகளின் நண்பர்களுக்கு என எல்லோருக்கும் திருமணம் முடிந்தது. எனக்கு எப்போம்மா கல்யாணம் எனக்கேட்டதற்கு, முதலில் செட்டில் ஆகிக்கடா என்ற பதில் வந்தது. 


இன்னேரம் முருகப் பெருமானாய் இருந்திருந்தால், அன்னையே, செட்டில் என்றால் என்ன? எனக்கேட்டிருப்பேன்.

நான் பெருமானல்லன், வெறும் சிறுமானென்பதாலும் செட்டில் பற்றிக் கேட்டால் செவிட்டில் விழக்கூடும் என்பதாலும், சரி, செட்டிலாகிப்போம் என்பதில் செட்டிலானேன். 


வாடகை வீடு சொந்த ஃப்லாட் ஆனது, கட்டிய டாக்ஸ், ஔஸ் லோன் வடிவில் டாக்ஸ் சேவிங் ஆனது. வீட்டில் தேவையற்ற அனைத்துப் பொருட்களும் சேர்ந்தது.


சரி இப்போது கேட்போம் என ஒவ்வொரு புது வருடப்பிறப்பிற்கும், பிறகு ஒவ்வொரு புதுப்பட ரிலீசுக்கும் கேட்கும் போதெல்லாம் நேரம் வரும்போது செய்வோம் என்ற பதிலே கிடைத்தது.


ஒரு கட்டத்தில் வெறுத்துப்போய், இந்த முறை அத்தைதான் இதற்குச் சரியான நபர் எனத் தேர்ந்தெடுத்தேன். (மீண்டும் சேலம் அத்தை வீட்டில் இருந்தபோது எனும் மோடுக்குச் செல்வோருக்கு மீண்டும் துப்பான்கள்).


அத்தையைப் பற்றிச் சொல்ல வேண்டும். பெயரளவில்தான் அவர் பெண். மர்மதேசத்தில் ஒரு கிழவி வருமே. அப்படியே அக்கிழவியின் ஜெராக்ஸ். அத்தையின் தாட்பூட் குரலாகட்டும், எதையும் மிடுக்கென உடைத்துப் பேசும் தொனியாகட்டும், அத்தை ஒன்று சொன்னால், குடும்பம் மொத்தத்திற்கும் அது பிடிக்காவிட்டாலும், சொன்னதை வேத வாக்காக எடுத்துச் செய்வர். 


அத்தை எதையும் பட்டு பட்டென்று அவருக்கு அந்தக் கண நேரத்தில் தோன்றியதை முடிவெடுப்பார். அதற்கு லாஜிகல் காரணமோ வேறேதுவுமோ இருக்காது. அது நல்லதோ கெட்டதோ, சொன்னதைச் செய்வார். ஒரு முறை சொல்லிவிட்டால் தன் பேச்சைத் தானே கேட்காத ஒரு லேடி ஜோசஃப் விஜய் அத்தை. 


அத்தையின் கணவர் இறந்ததும், அவரின் ஓட்டல் தொழிலை ஒத்தை ஆளாக மேய்த்து, இன்று லட்சாதிபதியாகத் திகழ்கிறார். மறுதிருமணம் செய்துகொள்வதாகக் கேட்டு வந்த வரனிடம், மாவாட்டும் உரலை வைத்து ஒரு அடல்ஸ் ஒன்லி உதாரணம் சொல்லி மறுத்தனுப்பினார். அந்த எக்சாம்பில் இப்போதும் ஈரம் காயாத மாவாக எங்கள் அனைவர் காதிலும் அப்பியிருக்கிறது என்றால் அது மிகையாகாது. தான் ஒருத்தியாக இருந்து இன்று ஒரு சமையல் சாம்ராஜ்ஜியத்தை வெற்றிகரமாக நடத்தி வருகிறார்.


இதன் காரணமாகவே அத்தை சொல் பைபிளானது. எல்லாம் அத்தையின் கத்தைப் பணம் செய்யும் வித்தை. 


அத்தையைப் பொறுத்தவரை எதையும் குறையில்லாது முழுமையாகச் செய்ய வேண்டும். எந்த வேலையாக இருந்தாலும் படுசுத்தமாக இருக்க வேண்டும். சின்ன குறையிருந்தாலும் கொந்தளித்துவிடுவார்.


ஒவ்வொரு முறை அவர் எங்கள் வீட்டுக்கு வரும்போதும், என்னடா.. எப்ப ஒனக்கு கல்யாணம்? என்று கேட்பார். நான் ஏதும் சொல்லுமுன் எவராவது உள்ளே புகுந்து டாப்பிக்கை மாற்றி விடுவர். அல்லது டிவியில் ப்ரேக்கிங் நியூசுக்குப் பிறந்த மீவிடியாமவன்கள் டமால் டுமால் மீசீக்கைப் போட்டு அத்தையின் கவனம் வேறெதிலோ போய்விடும்.


இன்று குளித்து முடித்தபின், நாமே நேரே அத்தையிடம் போய், ‘ஏன் இன்னும் இவன் கல்யாணத்த தள்ளிப்போடுறீங்கனு நீயே வந்து கேளத்த, இன்ன தேதிக்குள்ள கல்யாணம் பண்ணி வைங்கனு கண்டிசனாச் சொல்லு, நீ சொன்னாதான் இனி கேப்பாங்க’ எனச் சொல்லலாம் என்பது என் திட்டம். அத்தை சொல்லிவிட்டால் தலையை அடகு வைத்தாவது நடத்தி விடுவர். 


எனது ஷவரின் உஷ்ஷ்ஷ்ஷை மீறி ஹாலிலிருந்து ஒரு கணீர்க்குரல் கேட்டது. 


அத்தை


அடடே, மனுகுடுக்க நெனச்ச கவர்னர் வீட்டு பாத்ரூமுக்களயே எட்டிப்பாத்தாப்ல என்ன ஒரு அதிஷ்ட தினம்டா யப்பா எனக் குஷி குதூகலித்தது. எப்படியும் பேச்சோடு பேச்சாக, எப்படா கல்யாணம் என்று இன்றும் அத்தை கேட்கும். அப்போது, மனதிலிருப்பதைக் கொட்டி வெடித்து விடுவது என்று முடிவெடுத்தேன். 


விறுவிறுவெனக் குளித்து முடித்து, அவசர அவசரமாக பெர்முடாசையும் பனியனையும் மாட்டியபடி நான் ஹாலுக்குச் செல்லும்போதே அத்தை என் திருமணம் குறித்த பேச்சை ஆரம்பித்திருந்தது போல் தெரிந்தது. என்னை அவர் விசாரிக்கும் குரலும், அரை மணி நேரமாய் நான் குளித்துக் கொண்டிருக்கும் கம்ப்லைண்ட்டுக் குரலும் கேட்டது. 


“நம்ம குமார் இருக்கானே அவனுக்கு ஒரு கல்யாணத்த…” என்று கூறிக் கொண்டிருக்கும்போதே,த்த..வாங்கத்த என்று நான் சீனுக்குள் நுழைந்தேன்.


அத்தை என்னைப்பார்த்து எதோ சொல்ல ஆரமித்தவர், அடேஎன்னதிது? என்றார். 


என்னத்த? என்றேன். 


ஏண்டா அரமணி நேரமா குளிச்சனு ங்கொம்மா சொல்றா, காது முழுக்க நொரையோட வந்து நிக்கற. இவ்ளோ பெருசா வளந்துருக்க, இன்னம் ஒனக்கு ஒழுங்கா சோப்புப் போக குளிக்கக் கூட தெரியலியா? இந்த லச்சணத்துல நா ஒனக்கு கல்யாணம் பேசலாம்னு வந்தம்பாரு, என்ன ஒதைக்கணும். நல்லா பெத்து வச்சுருக்கம்மா புள்ள, சூத்துக்கழுவத் தெரியாத புள்ள. மொதல்ல இவன குளிக்க பழகச் சொல்லு, கல்யாணம்லாம் அப்பறம் பேசிக்கலாம். நாலஞ்சு வருசம் போட்டும்“ - 


<பவா mode ON> 


நண்பர்களே, மேற்சொன்ன வாக்கியத் தொடர்களை அத்தை பனிரெண்டு நொடிகளுக்குள் சொல்லிஃப் ஃபுல்ஸ்டாப் வைத்து, நிப்பையும் உடைத்துவிட்டு விறுவிறுவென்று, அவளுக்கென்றே அத்தனை நேரம் காத்திருந்த நீல நிற ஆட்டோ ஏறிச் சென்றுவிட்டாள். அந்தநாலஞ்சு வருசம் போட்டும்’ எனும் வாக்கியம் என் மனத்திற்குள் மீண்டும் மீண்டும் எதிரொலித்து மறைய ஒரு வாழ்நாளாகலாம். 


சற்று நேரத்தில் அங்கிருந்த அனைவரும் கலைந்தனர். என் வாழ்க்கை அங்கே கீழே குலைந்து கிடந்தது.


அப்போது காதிலிருந்த ஒரு நுரை பபுல், ‘டொப்என்ற சப்தத்தோடு உடைந்தது.