Thursday, 13 October 2022

காதல்...

(நேரம் பகல் சுமார் 11:30ish) 


"எங்கப்பா எது சொன்னாலும் அத நம்பாத, சீரியசா எடுத்துக்காத." 


"எத்தனவாட்டிடா அதையே சொல்லுவ? இன்னும் எத்தன ஃப்லோர் ஏறனும்?"


"நாலாவது மாடின்னு சொன்னன்ல." 


அந்த 7G ரெயின்போ காலனித்தோற்ற கட்டடங்களில் ஒன்றில் படியேறினர் இருவரும். 


நான்காம் மாடியில் ஒரு அரக்கு நிறக்கதவுக்கு முன் போடப்பட்டிருக்கும் கருப்பு இரும்புக் கேட்டைத் திறந்து கதவைத் தட்டினான் சரவணன். 


"இரு நாம்போறேன்" என உள்ளிருந்து அவனின் அப்பாவின் குரல் கேட்டது. (Imagine படவா கோபி)


ஒரு கதவைத் திறந்தார் கோபி. வெளியே மகன் சரவணன் நின்றுகொண்டிருந்தான். கோபியின் கையில் காய் நறுக்கிக்கொண்டிருந்த கத்தி. 

'என்ன?' எனக்கேட்பதைப்போல் தலையை (மற்றும் புருவத்தை) மட்டும் அசைத்தார். 

இவர் வழியை மறித்துக்கொண்டிருக்க, "ம்மா" என சற்றே கடுப்பில் வெளியிலிருந்தே சத்தமாக அழைத்தான் சரவணன்.


"ஏ வசு, எதோ பிச்சக்காரன் வந்துருக்கான் பாரு. எதாச்சு பழசு இருந்தா போடு" எனக்கூறியபடி அங்கிருந்து நகர்கிறார்.


ஒரு பழுப்பு நிற ரௌண்ட் நெக் பனியன், நீல நிற லுங்கி சகிதம் நடு ஹாலில் அமர்ந்து மீதமுள்ள காய்களை நறுக்கத் தொடர, டிவியில் எதுவோ ஓடிக்கொண்டிருக்க, சரவணன் உள்ளே நுழைகிறான். அவனைத் தொடர்ந்து (செருப்பை வெளியே கழட்டிவிட்டு) நுழைகிறாள் அகிலா. 

அவளிடம் "வ்வா" என்கிறான் சரவணன்.


அவன் வா என்றதும், காய் நறுக்கிக்கொண்டே யாரென நிமிர்ந்து பார்க்கிறார் கோபி. அகிலாவைப் பார்த்ததும், "உள்ள வாம்மா, உக்காரு" எனக்கூறி, "ஏய் வசூ இங்க பாரு ஒம்பையன் இந்த மாசமும் ஒரு பொண்ண கூட்டியாந்துருக்கான்" எனக்கூறி காய் வெட்டலைத் தொடர்கிறார். 

அதைக்கேட்டதும் அதிர்ச்சியும் கடுங்கோபமுமாய் சரவணனை முறைக்கிறாள் அகிலா. 'நாந்தான் சொன்னேன்ல, அவர் சொல்றது எதையும் நம்பாதன்னு' என்பதைப்போல் ரியாக்சன் கொடுக்கிறான் சரவணன்.

கிச்சனில் குக்கர் விசில் கேட்கிறது. உள்ளிருந்து வெளியே வருகிறாள் வசுமதி (கீதா கைலாசம்). அப்பாவின் குரல் கேட்டதும் தர்சினியும் (சரவணன் தங்கை) 'ஹலோ' என்றவாறு ரூமிலிருந்து வருகிறாள்.


"வாம்மா, உக்காரு, டீ சாப்டுறியா" எனக்கேட்கிறாள் வசு. 


"இல்ல பரவால்ல ஆண்ட்டி"


"சாப்டும்மா" எனக்கூறி, "ஒங்களுக்கு...?" என கோபியிடம் வசு கேட்க, "ஆஃப் டம்ளர் போதும்" என்கிறார் கோபி. 


டீ போட அவள் உள்ளே செல்ல, "உக்காருங்கக்கா, நின்னுட்டே இருக்கீங்களே" என்கிறாள் தர்சினி. 


பல்வேறு ரத்தச்சிவப்பில் பூப்போடப்பட்ட அந்த கம்பி சோபாவில் தயக்கத்தோடு அகிலா அமர, அவளோடு பக்கத்திலமர்ந்து, "அவன் க்லாஸ்மேட்டா நீங்க?" எனக்கேட்கிறாள் தர்சினி.


"காலேஜ் மேட்" என அகிலா கூற, "ஓ ஸ்கூல்மேட் கூட்டிட்டு வரதுலருந்து இப்ப காலேஜா, நல்ல முன்னேற்றம்" என தலை நிமிராது நறுக்குவதைத் தொடர்ந்தபடி கோபி சொல்ல, "ப்பா..." என செல்லக்கண்டிப்பும் கெஞ்சலுமாக அவரை நிறுத்தக் கேட்கிறாள் தர்சினி.


"நாட்டு நடப்ப சொன்னேம்மா. பொரிக்கி பசங்க பாப்புலேசன் ஜாஸ்தி ஆகிருச்சு அதனால சொன்னேன்" என்றபடி நறுக்கியதை எடுத்து எழுந்து கிச்சனுக்குள் சென்றார்.


'ஏன் இப்பிடி பண்றீங்க?' என்பதுபோல அங்கே அவருக்கு எதோ மெதுவசவு விழுந்தது. குக்கரொலியில் அவ்வளவாகக் கேட்கவில்லை.


"அவர் அப்டிதாங்க்கா சும்மா கலாய்ப்பாரு. சீரியசா எடுத்துக்காதீங்க. ரொம்ப நல்லவரு." என்றாள் தர்சினி.


"ஆமா. அதயேதான் உங்க அண்ணனும் சொன்னார்."


"ஆனா எங்கண்ணன் நல்லவன் இல்ல" எனக்கூறிச் சிரித்தாள் தர்சினி. 


"காண்டாக்காம போயிடு சிக்குனா செத்துடுவ" என அவளிடம் பாய்ந்தான் சரவணன். 


ஹாலுக்கு டீயோடு வந்த கோபி, ஒரு டம்ளரை அகிலாவிடம் "சூடா இருக்குமா, பாத்து" என்றபடி நீட்டினார்.  


"Thanks uncle" என்றபடி அதை வாங்கிக்கொண்டு ஊதி ஊதிக்குடித்தாள். 


(நக்கலாக) "சாரு ஓங் க்ளாசாமா?"


"இல்ல uncle, ஒரே department. அவர் ஃபைனல் இயர். நான் third year."


"Third இயரா? ஏம்மா போன செமஸ்டர் அரியருக்கு உங்கிட்ட டூசன் படிக்கிறானா?" 


ரூமுக்குள் சென்றிருந்த சரவணன், அங்கிருந்தே சத்தமாக "ம்மா அவ்ளதான் சொல்ட்டேன்" எனக் கத்த, "பாரு, பொறுமையே இல்ல. எதுக்கெடுத்தாலும் இப்பிடி எடுத்தெறிஞ்சு பேசறது. நம்மகிட்ட பேசற மாதிரி வெளிய பேசுவாரா சாரு? பல்ல பேத்துட மாட்டானுக? இவனையும் நம்பி நாளைக்கி ஒரு பொண்ணு வரப்போகுது பாது, அத நெனச்சுதாம்மா பாவமா இருக்கு" என அகிலாவிடம் கூறினார் கோபி.


நெளிந்தபடி அகிலா அமர்ந்திருக்க, "அது வரப்போற பொண்ணுக்குதானம்மா கஷ்டம். நீ டீ சாப்டும்மா, ஆறிடப்போகுது" என கோபி கூறினார்.


"ஏங்க..." என வசு கிச்சனிலிருந்து அதட்டலோடு கூப்பிட, "எங்கிட்ட பேசலன்னா அவங்கம்மாக்கு லோ பீபி வந்துடும், இரு கேட்டு வரேன்" என அங்கிருந்து நகர்கிறார்.


தர்சினியும் அகிலாவும் பேச்சைத் தொடர்ந்தனர்.


கிச்சனிலிருந்து எட்டிப்பார்த்து, "நான் வெஜ் சாப்டுவியாம்மா?" என அகிலாவிடம் அம்மா கேட்க, "இல்ல பரவால்ல ஆண்ட்டி" என அகிலா சொல்ல, "அட பெருசாலாம் யோசிக்காத, ஆம்லேட் தான் போடப்போறா. அததான் நான்வெஜ்ஜுன்னு பில்டப் பண்றா" என கோபி கூற, சிரித்து விடுகிறாள் அகிலா. 

"சாப்டுவேன் ஆண்ட்டி. ஆனா எதுக்கு கஷ்டம்" எனக்கூற, "இருக்கட்டும் இருமா தோ சாப்பாடு ரெடியாகிடுச்சு" என்கிறாள் வசு.


எல்லோரும் தரையில் சாப்பிட அமர்கிறார்கள். 


"எம்பையன் சாப்டுறமாரி கூச்சப்படாம சாப்டும்மா." - கோபி


"ப்ச் ஏங்க..." என்கிறாள் வசு.


"கலகலப்பா பேசக்கூட முடீல இந்த வீட்ல" என அங்கலாய்க்கிறார். 


சற்று நேரம் அனைவரும் அமைதியாக உண்ண, வாட்சைப் பார்க்கிறார் கோபி. 


"என்னாச்சு?" என வசு கேட்க. "இல்ல இன்னேரம் ஆரமிச்சிருக்கணுமே" என கோபி சொல்ல, "என்னது?" என வசு கேட்க, "ஆரமிக்கும் பாரு" என்கிறார்.


அகிலா திருட்டு முழியோடு மெதுமெதுவாக சோற்றை உள்ளே தள்ளினாள்.


"ஃப்ரை எடுத்துக்கோங்கக்கா" என அவளுக்கு எடுத்து வைத்தாள் தர்சினி.


"ஒங்ககிட்ட ஒன்னு சொல்லணும்" என உண்டுகொண்டே பேச்சைத் துவக்கினான் சரவணன்.


"என்னப்பா ஆச்சு? சாப்பாடுல உப்பு ஜாஸ்தி இருக்கா?" என கோபி மறுமொழிய, "ப்பா, சீரிசா பேசிட்டிருக்கேன். கொஞ்சம் கேக்கறீங்களா?" என சரவணன் கடுப்பாக,


"அந்த அரியர்ச க்லியர் பண்ணுன்னு எத்தினிவாட்டி நா சீரிசா சொல்லிருக்கேன். ஒருதடவயாச்சும் கேட்ருக்கியாடா நீ?"


"அதுலாம் ஒரே அட்டம்ப்ட்ல பண்ணுவோம்."


"இப்டிதான் நீ ஒவ்வொரு அட்டம்ப்ட்லயும் சொல்ற. எல்லா செமஸ்டர்லயும் அந்த அரியர் கிரீடம் பெருசாதான் ஆவுது. கொறஞ்சபாடில்ல."


"இப்ப நா அதப்பத்தி பேச வரல." 


"அதான, அதலாம் பேசவந்தா நீதான் உருப்பட்ருவியே."


"ஏங்க, என்ன சொல்றான்னு கேளுங்களேன் கொஞ்சம்" என அதட்டி அவருக்கு குழம்பு ஊற்றினாள் வசு.


"அகிலாவும் நானும் லௌ பண்றோம்."


"சரி..." (என சர்காசமாக இழுக்கிறார் கோபி)


"என்ன சரி?" - சரவணன்


"ஒரு பொண்ண கூட்னு வந்து இப்டி சொல்றது ஒனக்கும் புதுசில்ல, கேக்கற எங்களுக்கும் புதுசில்ல. இன்னும் எத்தன பேர கூட்டிட்டு வரப்போறியோ."


"ப்பா நா சீரியசா சொல்லிட்டிருக்கேன். நீ வெளாடிட்டிருக்க." எனக்கூறி அகிலாவிடம் திரும்பி, "ஏ அவர் சும்மா சொல்றார்டி, நம்பாத. அவர் வெளாட்றாரு."


"ஆமா இவுரு கோந்த புள்ள இவுர கொஞ்ஞ்ஞ்ஞ்சி வெளாட்றாங்க ('கொஞ்சி' எனும்போது கையை நீட்டி கொஞ்சுவதுபோல் செய்கை)


"இல்ல uncle, நெஜமாதான் லௌ பண்றோம்."  - அகிலா


"இவனயாம்மா பண்ற? என்னம்மா ஆச்சு ஒனக்கு? எதும் ப்லாக்மெய்ல் பண்றானா? லௌ பண்லன்னா கழுத்தறுத்துப்பேன்னு எதும் மெரட்றானா? எதாருந்தாலும் எங்கிட்ட சொல்லு டேசன் எஸ்ஸை தெரிஞ்சவர்தான். உள்ள வச்சு பொள்ந்துர்ரேன்." 


"அய்யோ uncle அப்டிலாம் எதுவும் இல்ல. நெஜமா புடிச்சுப்போய்தான் லௌ பண்ணோம்." 


"புடிச்சுப்போயா? எது இவனப்பாத்தா? ஹய்யோ" எனக்கூறி தலையில் கையை வைத்துக்கொள்கிறார்.


"சரி சாப்ட்டு முடிங்க தெம்பா பேசலாம்" என்கிறார். 

 

"சார் நீங்க கொஞ்சம் ஜாஸ்தியாவே சாப்டுக்கோங்க. அடியெல்லாம் வாங்கணும்ல" என சரவணனிடம் கூறி, "என் பெல்ட் எங்கருக்கு?" என வசுமதியிடம் கேட்கிறார்.


(continued...) 

Sunday, 9 October 2022

டாட்டூ

தொடர்தீயில் நன்கு காய்ந்து கிடக்கும் தோசைக்கல்லில் தெளிக்கப்பட்ட நீர், துடிதுடித்து ஆடுவதை ஸ்லோ மோஷனில் பார்ப்பது போலிருந்தது, அவனின் ஒவ்வொரு சீண்டலுக்கும் இசைந்து அவளின் உடல் துடித்தது.


ஒரு மிக நீண்ட பெருமூச்சு விட்டாள். 


"Is this sigh your cigarette after sex?"

'(இ)ஹ்ஹும்' என நொடிப்பொழுது சிரித்தாள். டாட்டூக்களினால் நிறைந்த அவளின் வயிறு அச்சிரிப்பை ஒருதரம் கக்கி அடங்கியது. 


"வெளிய மட்டும் தெரிஞ்சா..." எனப் பேசத்துவங்கியவனை "ப்ச்" எனக் கண்டித்து நிறுத்தினாள். 


"I'm sorry" என்றான்.


"பெரிய தங்கக்கூண்டுல வாழ்ந்துட்டிருக்கல்ல?" எனப் பேச்சை மாற்றியவனிடம் "ப்ச், cliché" என்றாள்.


பக்கத்தில் குப்புறப் படுத்திருந்தவளை இழுத்து தன்மேல் இட்டுக்கொண்டான். 


"நசுங்குதே வலிக்குதா?"


"அதுங்ககிட்டயே கேளு." 


கேட்டான்.


"ஸ்ஸ்...இப்ப வலிக்குது" என்றாள்.


"அவுஹ்ங்சொஹ்ங்க்ட்ம்"


"என்னது? அதுலருந்து வாய எடுத்துட்டு சொல்லு."


"வலிக்குதுன்னு அதுங்க சொல்லட்டும்" என்று மீண்டும் தொடர்ந்து கேட்டான். 


அவற்றை அவன் பற்களின் வசமிருந்து விடுவித்துக்கொண்டு கீழ் சரிந்து அவன் உதட்டோடு இவள் இதழ் பதித்தாள்.


பயணத்தின் இடையே இளைப்பாற நிற்கும் மலைரயில் போல 'ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் புஸ்ஸ்ஸ்' என அனலேறிய மூச்சுக்காற்று மூக்கின் நான்கு துளைகளிலுமிருந்தும். 


அமைதியான குளத்தில் தவளை குதித்தது போல அவ்வப்போது முத்த ஒலி. 


"சத்தமில்லாம குடுக்கத்தெரியாதா ஒனக்கு" எனக் கடிந்து, அவன் மூக்கை ஒருமுறைக் கடித்துக்கொண்டாள். 


மீண்டும் ஒரு பந்தயம் முடிந்து ஓய்ந்தனர். 


"என்னால இப்பவும் நம்பவே முடியல, ஒனக்கு... அதுவும் ஒனக்கு, out of all women in the world, ஒனக்கு... எப்பிடி ஒருத்தர் கெடைக்கலன்றது. நீ ம்ம்முன்னு கூட சொல்லத்தேவ இல்ல, அதுக்கே கிலோமீட்டர் கணக்குல க்யூ கட்டி நிப்பானுகளே..." 


"see, that's the thing. ஏகப்பட்ட பேர் வருவான். எவன் என்ன மோடிவோட வருவான்னே தெரியாது நமக்கு. So இதுக்குன்னு இல்ல, நம்ம கிட்ட வர யார்கிட்டயுமே ஒரு caution இருந்துட்டே இருக்கும். அது it's a sort of survival instinct." 


"அங்க இங்க விடு, ஓங்கம்பெனிகள்லயே ஒருத்தன் கெடைக்காமயா போயிருவான்?"


"that would be the gravest mistake to make. ஒனக்குமே சேர்த்துதான் சொல்றேன். எப்போமே நீ அதிகமா பொழங்குற எடத்துல இப்பிடிப்பட்ட விஷயங்களே வச்சுக்காத. In the beginning it might give you all sort of thrills and fun. But if things don't go well, you'll be in a miserable hell." 


"ஜட்டிஸ்கூட போடாத இந்த முக்கியமான நேரத்துல நீ சொல்றன்னா அது சீரியசான ஒரு மேட்டராத்தான் இருக்கும். I'll keep this in mind. சரி, கம்பெனிலதான் இல்ல, எத்தன எலீட் க்லப்ஸ் பப்சுன்னு போற, அங்கயுமா கெடைக்கல?"


"Again, அதெல்லாம் பொழங்குற எடம்தான். Also things might begin with just expecting sex. But it never end with just only sex. அது இன்னுந்தொல்லை."


"சர்ரி, அப்ப இதுக்குன்னே ப்ரொஃபஷனல் சர்வீஸ், ஜிகாலோ பாய்ஸ்லாம் இருக்கானுகல்ல, அப்பிடி எதும் try பண்ணலாம்ல?"


"That's a trap டா. வெளியருந்து பாக்க நல்லா தெரியும், ஆனா அதுல ஒரு underlying world இருக்கு. A dark grey world. It's a nexus. ஒருக்கா தெரியாத்தனமா போயிட்டாக்கூட it's lethal. I know people who got into the trap and never recovered. Moreover I'm not looking for something like that." 

"என்னோட தேவை வேற. திடீர்னு காய்ச்சல் தலவலின்னு வந்தா டாக்டர்கிட்ட கூட போகாம ஃபார்மசில நாமளே ஒரு டேப்லட் வாங்கி போட்டுக்குவம்ல. அந்த மாதிரி."


"ஓ... to rephrase this, அவசரத்துக்கு வாங்கி வச்சு தூக்கிப்போடுற விஸ்பர் மாதிரின்ற. நாதியற்று விஸ்பராகிப்போனேனா நான்?"


"ச்ச டேய். கோச்சுக்காத. No offence. நீ தங்கம்." 


"க்கும்."


அவன் தலையை ஒரு முறை சிலுப்பி விட்டாள்.


"சர்ரி, அப்ப உன் ஹஸ்பண்ட் பண்ணவே மாட்டாரா?"


"அப்டிலாம் இல்ல, in fact he does it thrice a week." 


"அப்பறம் என்ன?"


மீண்டும் ஒரு பெருமூச்சு விட்டாள்.


"ஒனக்கு எப்டி புரிய வெக்கறதுன்னு தெர்ல. Over a period of time, it becomes a routine. வருவார், மேல ஏறி அசைவார், Ejac ஆனதும் பின்னாடி தீ வச்ச மாதிரி அவசர அவசரமா பாத்ரூமுக்கு ஓடிப்போய் கழுவிப்பார். அப்பறம் தூங்கிடுவார். I don't want any rituals to happen over my body. I need it to be worshipped. Respected. Adored."


"அவர் அப்டி செய்றப்ப நீ என்ன பண்ணுவ?"


"I lie like a dead cat."

 

"நீ ஏன் இப்டி கெடக்குறன்னு அப்ப அவர் எதும் சொல்ல மாட்டாரா?"


"ம்ஹும். அப்ப அவர் சொல்ற ஒரே வார்த்த டைட் பண்ணுனு மட்டுந்தான்."


"கேக்க கஸ்டமாத்தான் இருக்கு"


"டேய், ஒரு டிவி ரிமோட் வேல செய்லன்னா என்ன செய்வோம்?"


"பேட்டரி மாத்துவோம்." 


"அது கடசீயில. ஜெனரலா பட்டன் அமுக்கி எதும் வேல செய்லன்னா immediateடா என்ன செய்வோம்?


"அங்கங்க தட்டுவோம்." 


"தட்டுவோ(ன்)ல? அப்டிக்கூட இவர் எண்ட்ட பண்ண மாட்டார்டா" என அவள் சொன்னதும் இருவருமே நிலைமறந்து வெடிச்சிரித்தனர். 


"நீயே சொல்லு, நா அழகாதான இருக்கேன்." 


"ஒனக்கென்னடி, சொர்ணப்பஞ்சுப்பொதி." 


"இந்த ஸ்கின்னுக்கு, வெளிய துருத்திட்டு தெரியுற ஒவ்வொரு ஆர்கனுக்கு, வெவ்வேற பர்பஸ் இருக்கு, அதலாம் எக்ஸ்ப்லோர் பண்ணனும்னே அவருக்குத் தோணமாட்டுது." 


"Maybe அவருக்கு ஒரு கைடு தேவப்படுது போல. நீ சொல்லலாம்ல, அமுக்கு, கடி புடின்னு."


"ப்ச் ஏண்டா வேதனைய கெளப்பற. அவர்ட்ட நா கேக்கற ஒரே விஷயம் முடிச்சிடாதீங்கன்றதுதான். அது jinxசா என்னனு தெர்ல. கரெக்டா முடிச்சிடாதீங்கன்னு நா சொல்ல ஆரமிக்கறப்ப வர்துவர்துன்னுடுவார். அடுத்த செகண்ட் முடிஞ்ச்சின்னுடுவார். ஒடனே பாத்ரூமுக்கு மாரத்தான். அப்ப வரும் பார் ஒரு கோவம். அந்தக்கோவம் யார்மேல வருதுன்னே சொல்ல முடியாது. ஒரு மாதிரி எல்லாத்துமேலயும் ஒரு வெறுப்பு வரும். குறிப்பா என் ஒடம்பு மேல. என் ஒடம்ப துண்டுதுண்டா வெட்டி வீசிட்டா இந்த ப்ரச்சனையே இருக்காதுல்லனு தோணும்."


"Know what? அவர் எப்ப கேட்டாலும் நான் No சொன்னதே இல்ல. ஒடம்பு சரி இல்லன்னாக்கூட. Periods டைம்ல கூப்டுறப்பகூட. அதுல காமடி என்ன தெரியுமா? பீரியடப்போ அவர் பண்ண மாட்டார். பயங்கர OCD அவர்." 

"அப்பறம்?"


"I give him BJs during those times." 


"அதாவது இப்ப நான் கவ்விச்சுவைச்சனே this mouthலயா?"

"Of course."

"ய்ய்ய்ய்யக்க்க்க்க்." 


"இதுக்கே இப்டின்ற. கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்ன வலிக்குதா வலிக்குதான்னு கேட்டு கடிச்சியே, அங்கதான் அவர் பல டைம் எஜாக் பண்ணிருக்கார்."

"ஏய்ய்ய் shshshshshutttt." 


அவன் கன்னக்கதுப்பைக் கிள்ளிச் சிரித்தாள். 


"Exposure இல்லாதவங்கன்னா ஓகே, ஒனக்குதான் எல்லாமே இருக்கேடி. இவ்ளோ நல்லா படிச்சிருக்க, ஒலகத்துல பாதி சுத்திருக்க, பிசினஸ்ல கோடிக்கணக்குல வருது, வேற ஒரு நல்ல pair கெடைக்காதா என்ன? டிவோஸ் பண்ணலாம்ல? Middle classலதான டிவோஸ் எல்லாம் ஒரு stigma. எலீட்ஸ்ல இது இப்பல்லாம் ஒரு ஃபேஷன் ஸ்டேட்மெண்ட்டாக்கூட ஆக ஆரமிச்சிருச்சுல்ல." 


"Divorce is not as easy as it looks. Moreover எனக்கு divorce தேவையே இல்ல. I love him a lot in fact." 


"புரீலயே."


"Yeah! It is complicated to understand. Apart from this sexual life, we have a very happy life otherwise. என்ன ரொம்ப நல்ல பாத்துப்பார், எதுக்கும் நா கேக்க வேண்டிய அவசியமே இல்ல, we have all the luxury and money to get whatever I want. சந்தேகமே படமாட்டார். Except this very little thing, மீதி எல்லாத்துலயும் அவர் உதாரண புருஷர்தான். Look at the irony, இது ஒரு little thingகுன்னு தான் எனக்கே வாய் தவறி வருது. But the same very little thing erodes me like anything. சில நேரங்கள்ல அந்த urge வரும் பாரு, தீயில போயி குதிச்சிட்டாத் தேவலைனு படும்." 


"மார்க்கெட்ல டில்டோனுலாம் விக்கறாங்களே அதுலாம் யூஸ் பண்ண முடியாதா? அத வாங்கறதுல எதும் காம்ப்லிகேஷன் இருக்கா?"


"டேய், you are not getting the point. அதுலாம் என் தேவைய satisfy பண்ணாது."

"நல்ல அதிக ஹார்ஸ்பவர்ல வாங்கிக்கிட்டா போகுது." 

"ஹார்ஸ்பவரா?" எனக்கேட்டு கல-கல-கலவெனச் சிரித்தாள். 


"இதாண்டா ப்ரச்சனையே, you guys think இந்த எடத்துல சுவிட்ச் போட்டுட்டமே, இது போதுமே, இஞ்சின் பாட்டுக்கு ஆன் ஆகிட வேண்டியதுதானன்னு. May be சரியான சுவிட்ச் போட்டா இஞ்சின் ஆன் ஆகலாம். But வண்டி நகராது. இஞ்சின் ஆனாகுறது மட்டுமே is not sufficientல? வண்டி has to move right? You need to fucking drive it by doing ten other things. இந்தப் பாய்ண்ட் தான் ஒங்க மரமண்டைகளுக்குப் புரியறதே இல்ல." 

"எனக்குலாம் ஓரளவு புரியும்ப்பா."


"Maybe, that's why you are here." 


"எனக்கு ரொம்ப நாளா டௌட்டுடி. Why me? As you said, ஒனக்கு ஏகப்பட்ட பேர் தூண்டில் விட்டுருப்பானுகல்ல. நீ எதிர்பாக்குற மாதிரியான விசயங்களும் இருந்துருக்கும்ல. அவங்கல்லாம் இல்லாம why me? What is that in me got me the privelege to கடிச்சுfy your curvy மடிப் இடுப்?"


"உண்மைய சொல்லவா?"


"Ofcourseங்க. அதுக்குத்தான wait பண்றோம்." 


"ஏன்னா நீ ஒரு சாம்பார்." எனக்கூறி குலுங்கிக்குலுங்கிச்சிரித்தாள். 


"ஏய்.. கீழ எறங்குடி. போனாப்போவுதுன்னு வெய்ட்டாருந்தாலும் பரால்லனு மேல ஏறிப்படுக்க விட்டா இப்பிடி வேற சொல்லுவியா நீ?"


"கோச்சுக்காதடா. No offence. You are raw, genuine, original, romantic and trustworthy." 


"போதும் போதும் ரொம்ப லெந்த்தா போவுது. சமாதானத்துக்கெல்லாம் சொல்ல வேணாம்." 


"டேய் நெஜமாதான். அப்பப்ப நீ flirt பண்ணாலும் எல்லாத்துலையும் ஒரு genuine அக்கற இருந்துது உங்கிட்ட. சீக்ரெட் அஜண்டானு எதுவுமே இல்லாம பழகின. நெறய சிரிக்க வெச்ச. அப்பப்ப அழவும் வச்ச (என்று தொடை கிள்ளினாள்). But மொத்தமா நீ ஒரு wholesome." 


"இப்ப நான் wholesomeனு சொன்னதும், wholesome இருக்கட்டும், இப்ப some hole கெடைக்குமான்னு கௌண்ட்டர் குடுக்க உன் மைண்ட் யோசிக்கும்ன்றது வரைக்கும் எனக்குத் தெரியும்."


"அடிப்பாவி, நெஜமாவே அதாண்டி நெனச்சேன்". No wonder how you make crores. 


கண்ணடித்தாள். அழகாக இருந்தது. இருந்தாள். 


"ப்பா... என்னய காதல் மன்னன் கமல்ஹாசன்னு சொல்லுவான்னு பாத்தா சாம்பார் ஜெமினிகணேசன்னு சொல்றாப்பா இவ." 


"ஜெமினிக்கு என்னடா கொற? Those who wanted to gain power and other benefits, they went behind எம்ஜியார். Those who wanted out and out romance, went behind ஜெமினி. எம்ஜியார்ஸ் might rule the country and die soon. Meanwhile ஜெமினிஸ் rock the cuntries and live long. You should feel proud that I called you சாம்பார் my son." 

"அப்ப நா காதல் மன்னனா?"

"நீ என் காதல் இளவரசன்டா."

"அது யாரு இளவரசன்?

"ப்ரஷாந்த்" எனக்கூறி மீண்டும் ஜெல்லித் தொப்பை குலுங்கச் சிரித்தாள்.

"இப்பிடி ஒன்ன கேலி பண்றவங்கள முலையிலயே கிள்ளி எறின்னுருக்கார் எங்கப்பா" எனக்கூறி கிள்ளத்துவங்கினான்.


"ஸ்ஸ்ஸ்ஸ் வலிக்குது" என அவன் கையைத் தட்டிவிட்டாள். 


"நாம பண்றது கள்ளக்காதலா?" 

"தெரியலடா." 


"I don't even know what I do is right or wrong. சில chef செய்ற cuisines நல்லாருக்குதுனு தேடிப்போய் சாப்டுறதில்லையா. அவ்ளோ ஏன், நானே ஒடம்பு டயர்டா இருந்தா massage spaவுக்குப் போறேன். அது தப்பில்லன்றப்ப இது மட்டும் எப்பிடி தப்புனு புரியல. இப்டி சொல்றதால என்ன நீ whoreனு நெனைக்காத."

"ச்ச அப்டிலாம் இல்ல. ஒன்ன whoreனு சொன்னா நான் whorer." 


"அவருக்குத் தெரியாம இத பண்றேன்றதத் தவிர இதுல என் தப்பு என்ன இருக்கு? இத அவர்கிட்ட சொல்லவும் நான் தயார். But அதனால எங்க ரிலேஷன்ஷிப் எப்டிலாம் ஒடையும்னு நெனைச்சுப்பாக்க முடியல. I don't want him to leave me. I love him. I want him. And I want this too." 


"ஆனா... தம்மேல ஏறிப்படுத்துட்டு தன் காதலி வாயால I love my husbandடுன்னு சொல்லக் கேக்குற பாக்கியம் வேல்டுலயே எனக்குத் தான் கெடச்சிருக்கும். இது fuckzonedகூட இல்ல, Ilovemyhubby zoned." 


"ப்ச் டேய்". சிரிப்பு மூட்டாத.


"சரி நீ என்னப்பத்தி பாடல் புராணம் பாடிட்டிருந்தியே. அத தொடரு." 


"எங்க விட்டேன்?"


"விட்டேன் இல்ல, விட்டோம்." 


"டேய்... where was I?" 


"நான் ரொம்ப ஜுனூன், அக்கறை blah blah." 


"So எங்கிட்ட வந்து பேசறவங்கல்ல mostly. Mostly as in 99.99% இவள ஒருவாட்டியாச்சும் மேட்டர் பண்ணிடனும்னு அவங்க மைண்ட்ல ஓடும். அட்லீஸ்ட் அவுத்தாச்சும் பாத்துடணும்னு."


"Hey wait, இது generalisation." 


"சரி, 98.99% அந்த பாக்கி 1.01% சாம்பார் நீதான் போதுமா?"


"இப்ப ஓகே"


"Be it anything, என்னைக்காச்சும் ஒரு சான்ஸ் கெடைக்காதான்னு ஒரு தேடல் அவங்க கண்ல இருக்கும். அவங்க மோடிவ் புரிஞ்சு அவங்க கண்ணுக்குக் கண் நான் பாத்தா அவங்க பயந்து பார்வைய திருப்பிடுவானுக. Suppose அவனுகள்ல ஒருத்தன் என்ன matter பண்றான்னே வச்சுக்குவோம். You know what he gets? Pride. நாம இவளையே பண்ணிட்டோம்னு ஒரு பெரும. அத யார்கிட்டயாச்சும் எப்பயாச்சும் தண்ணியப் போட்டுட்டாச்சும் அத சாக்கா வச்சு பெருமையா சொல்லிடணுங்கற ஒரு கிளுகிளுப்பு. வஜைனா access கெடைக்கறதுதான் பெருமைன்னா guynaecs தான் பெருமைmax இந்த ஒலகத்துல. You guys are crazy assholesடா." 


"டாப்பிக் மாறிப்போகுது. நாம என்னப்பத்தி பேசிட்டிருந்தோம்."


"இதுக்குத்தான் கிண்டி விடாதனு சொன்னேன். You respected my privacy. என்னோட personal lifeஃப நீ உன்னுது மாதிரி treat பண்ணின. With utmost care and caution." 


"Thanks."


"But நீ எல்லார்கிட்டயுமே அப்பிடித்தான் இருப்பன்றதும் எனக்குத் தெரியும்."


"ஈ." 


"சாம்பார்." 


"அடிங்."


"Be like thisடா. Always. Never change. இப்பிடியே ஜாலியா எல்லாரையும் சந்தோஷப்படுத்திட்டு. கொஞ்சமா என்னையும் சந்தோஷப்படுத்திட்டு. அப்பப்ப படுத்திட்டு இரு." 


"சரி இப்ப நா இருக்கேன். இதுக்கு முன்ன ஒனக்கு இப்டி தோணறப்ப என்ன பண்ணின?"


"நீ அடிக்கடி கேப்பல்ல, நா ஏன் நெறய டாட்டூ, பியர்சிங்லாம் பண்ணிருக்கேன்னு." 


"ஆமா. அடிப்பாவி டாட்டு குத்தறவனயே குத்தவிட்டயா??


"ச்சீ நிறுத்து. அத நான் sexual urgeஜுனு சொல்ல முடியாது. ஒடம்பு முழுக்க ஒரு மாதிரி கசக்கும், ரொம்ப நேரம் humidity இல்லாத வெயில்ல காஞ்ச மாதிரி பொசுக்கும். ஒடம்ப வெட்டியும் போட முடியாது. அதே சமயம் முழுசா ஒருத்தன் கிட்டயும் குடுக்க முடியாது, because of its after effect complications. தலைவலிக்கு தைலம் தேய்ப்போம்ல. அதே மாதிரி இந்த வேதனைய ஓரளவு கொறைக்கறதுக்கு ஒரு sexual tension தேவப்பட்டுச்சு. You won't believe, டாட்டூ குத்தறப்பவும் பியர்ஸிங் பண்றப்பவும் உண்டாகற அந்த டென்ஷன் & temporal வலி makes me wet. நீ கேப்பல்ல, பயமுறுத்தற அளவுக்கு ஏன் ஒடம்புல இவ்ளோ குட்டி குட்டி டாட்டு & பியர்சிங்குன்னு. அதான் ரீசன். When the going gets tough, the tough gets going. And that's how my life goes on, my dear சாம்பார்." 


அவனை இறுக அணைத்துக்கொண்டாள். 


"ஏய் இப்ப என்னுது நசுங்குதுடி."

Wednesday, 5 October 2022

மூங்கையான்

அந்த நாள் மற்ற எல்லா நாட்களைப்போல்தான் துவங்கியது. அதே ஆரஞ்சுச் சூரியன், அதே பால் பாக்கெட் வினியோகம், பீச்சிலும் பார்க்கிலும் நடை பயிலுனர்கள், கூட்டமெடுக்கும் ட்ராஃபிக், ஏறிக்கொண்டே இருக்கும் பரபரப்பு. எல்லோருக்கும் ஏறக்குறைய அதே தினம் தான். மம்மக்கருக்கு மட்டும் கூடுதலாய், பொண்டாட்டி ஓடிப்போயிருந்தாள். 

பொதுவாக இப்படியான வகையில் ஏதேனும் சம்பவம் நிகழ்கையில், அதனால் நேரடியாகப் பாதிக்கப்படுபவர் மீது அனைவருக்கும் இரக்கமும் பரிதாபமும் வரும். அவனுடைய சொந்தத் தம்பியோடே ஓடிப்போயிருந்ததால் அந்த இரக்கக் கொடுப்பினைகூட அவனுக்கு முழுதாகக் கொடுத்து வைக்கவில்லை. உச்சுக் கொட்டி குசலம் விசாரிப்போரில் பலருக்கு இதழோரத்தில் ஓர் ஏளனச் சிரிப்பும் இருந்தது. 

அது ஒரு சாவு விழுந்த வீடு போல இருந்தது.

தனது அறையில், கைகளைக் கோத்தும் பிசைந்தபடியும் எதிலும் சிந்தனையற்றுப்போன நிலையிலும் அனைத்து சிந்தனையும் மண்டைக்குள் குழப்பிய நிலையும் கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தான். நெற்றியைச் சுருக்கியபடியே வெகுநேரம் இருந்ததால் புருவத்தின் மத்தியில் வலித்தது. உடல் முழுவதும் சூடாக இருந்தது. 

மம்மக்கர் அதிர்ந்தே பேசாதவன். சொல்லப்போனால் பேசவே பேசாதவன். தானும், தன் வேலையும், தனது உணவும் உண்டு என்று இந்த உலகுக்கும் அவனுக்கும் தொடர்பே இல்லையோ எனுமளவுக்குத் தன் அதிரா உலகத்தில் இருப்பவன். அது தாழ்வு மனப்பான்மையோ, அல்லது கூச்ச சுபாவமோ, யாரிடத்தும் அவ்வளவாகப் பேசாது, சொல்லப்போனால் எப்போதும் தலைகுனிந்து நடந்தே பழக்கப்பட்டவன்.

"எப்பப்பாரு தலயத் தொங்கப்போட்டுக்கிட்டே அலயாத, நீட்டி நிமுந்து பாரு" என அவனின் அத்தம்மா அவனைப் பார்க்கும் போதெல்லாம் வைவாள். அவள் வையுமளவுக்கு இவன் எப்போதும் அப்படித்தான் திரிவான். 

யார் வம்புக்கும் போனதில்லை. வந்த வம்பில்கூட நான்கைந்து அடி கூட வாங்கிக்கொண்டு, அதிலிருந்து ஒதுங்கிப்போனபடியே இருந்தான். 

இவன் இயற்கையறிந்து இவனிடம் வேண்டுமென்றே பகடி செய்து வம்புக்கு இழுப்பவர்களும் உண்டு. 

அவர்களிடம் ஏம்ணே எனக்கூறி அங்கிருந்து விரைவாக விலகுவான். 

அவன் தம்பி, ஊரை ஊரிடமே விற்று, விற்ற காசை ஒரு பாக்கெட்டிலும், விற்ற ஊரை நேக்காக மீண்டும் மறு பாக்கெட்டிலும் வைத்துக்கொண்டு வந்து விடுவான். 

குடும்பத்தினர் உறவில் பெண் தேடி மம்மக்கருக்குக் கட்டி வைத்தனர். ஊரைக்கூட்டி விருந்து, ஏகபோக மறுவீடு அழைப்பு, முதன்முதலில் மம்மக்கருக்குக் கோட்டு என்று தடபுடலாகவே நடந்தது. 

எண்ணி ஆறுமாதமிருக்கக்கூடும். அல்லது ஏழு. ஏனையோர் அனைவருக்கும் சாதாரணமாகத் துவங்கிய அந்த நாளில் அவனுடைய மனைவி ஓடிப்போயிருந்தாள்.

உறவும் சுற்றமும் சூழ எத்தனையோ பேசியும் யாருக்கும் ஒரு வார்த்தை பதில் பேசவில்லை. அன்று ஒரு நாள் மட்டும் வீட்டிலிருந்துவிட்டு மறுநாள் வேலைக்குக் கிளம்பிவிட்டான். ஒரு கம்பெனியில் பாரீன் செண்ட்டை பாட்டிலில் அடைக்கும் வேலை.

எப்போதும் யாரிடமும் இந்த நிகழ்வு குறித்து அதற்கு முன்னும் பின்னும் எதுவும் பேசவில்லை. 

பிறகொருநாள் அவன் தந்தை இறந்தபோது, மய்யத்துக்கு அஞ்சலி செலுத்த அவன் தம்பி மட்டும் வந்திருந்தான். கைகலப்பு நிகழப்போகிறது என எதிர்பார்த்தோருக்கு ஏமாற்றமே.

தம்பி வந்தான். தந்தையின் ஜனாசாவைப் பார்த்தபடி நின்றான். பிறகு வெளியே போடப்பட்டிருந்த சேர்களிலொன்றில் அமர்ந்தான். சிலர் அவனிடம் பேசினார்கள். சிலர் அவனைக்காட்டி தங்களுக்குள் பேசினார்கள். அவர்களின் தாய் உள்ளறையில் அமர்ந்து அழுது கொண்டிருக்க, சுற்றியிருந்தோர் சப்ர் செய்யுங்க மாமி என அறிவுறுத்திக்கொண்டிருந்தனர். 

அவன் யாரிடமும் முற்றாகப் பேச்சத் துண்டித்திருந்த நிலையில், ஐந்து வருடம் கடந்தபின், அவனுக்கு மற்றொரு கல்யாணம் முடித்து வைத்தாள் அவளன்னை. தூரத்துச் சொந்தத்தில் ஒரு விதவைப் பெண். பெரிதாக யாரையும் அழைக்காமல் வீட்டிலேயே வைத்து டீ பேரீச்சம்பழத்தோடு முடிந்தது. 

அந்தப் பெண் கருவுற்றாள். இரட்டைக் குழந்தைகள் பிறந்தன. ஒன்று என்னேரமும் அழுதபடி இருந்தது. மற்றொன்று பசிக்குக்கூட அழவில்லை. ஒரு பாங்கிழவியிடம் இதைக் குறித்துக் கூறியபோது அதற்கு அவள் சில வைத்தியங்களைக் கூறினாள். இருப்பினும் பெரிய முன்னேறம் ஏதுமில்லை. குழந்தையைப் பார்க்க வருவோர் இது எந்த அழுகையும் சத்தமும் இடாமலிருப்பதைக்கண்டு ஊமப்புள்ள என்றே அழைக்கத் துவங்கினர். 

மற்ற எல்லா நாட்களைப்போலத் துவங்கிய ஒரு நாளில் அந்த ஊமைக் குழந்தையைத் தூக்கி, தண்ணித் தொட்டிக்குள் போட்டுவிட்டான் என இக்கதை முடிந்தால் உங்களால் நம்பமுடியுமா?

Saturday, 14 May 2022

இடிப்பாரை...

2000க்கு முன்னாடி வரை வெளியூர்களுக்கு ரயில் பயணம் போகணும்னா சில மாசங்களுக்கு (கொறஞ்சது வாரங்களுக்கு) முன்னமே திட்டமிடணும். ரயில்வே ஸ்டேசனுக்குப் போயி பழுப்பு காயிதத்துல பயணிகள் பேர எழுதிக்குடுத்து பயணத்துக்கான முன்பதிவு டிக்கட் கைல வாங்குறதே ஒரு பெரிய குஷியாகும். ரெண்டாயிரம் வாக்குல irctc சைட் வந்துது. அந்த சைட் சுலோவா இருக்குங்குற புகார்ல இருந்து தத்கல் புக் பண்ற வெற்றி வரைக்கும் அதுக்கப்பறம் பிரபலமாச்சு. 

முந்தி டயல் அப் மாடம் இருக்கும். அந்த நெட் கனெக்சன்ல வெள்ளப்பேப்பர் கூகுல் ஓபனாகவே ஒரு நிமிசமாகும். அதுக்கப்பறம் ப்ராட்பேண்ட் வர ஆரமிச்சதும் சுலோ இண்டர்நெட் பிரச்சினைகள் கொஞ்சங்கொஞ்சமா சால்வ் ஆக ஆரமிச்சிது. 

வேக, அதி வேக, அதி உயர் வேக இணையச் சேவை ஒரு பக்கம் எல்லா இணையத் தேவைகளையும் fastஆ தீர்த்த அதே வேளை, கண்ணுக்குத் தெரியாத இன்னொரு psychological / behavioral disorderரையும் உண்டாக்கிருச்சு. இங்க behavioral disorderருங்குற சொல் சிலருக்கு அதீதமா தெரியலாம். Behavioral disorders என்னென்னனு ஒரு எட்டு பாத்தீங்கன்னா அந்த சொல் சரிதான்னு ஒத்துப்பீங்க.

2010கள்ல கணினி வரை இருந்த இணையச்சேவை நம்ம கைகளுக்கு வந்துது. மொதல்ல 2G ஸ்பீடுலயே survive ஆன நாம 3G வந்ததும் 2G வேகத்த திட்ட ஆரமிச்சோம். பலருக்கு (or அனைவருக்கும்) ஃபோன்ல E(dge)னு வந்தாலே எரிச்சலாகும். பின்னால 4G வந்து அதுக்குப் பழகியதும் 3Gயோட வேகம் ஆத்தரத்த வரவச்சுது. 5G வந்ததும் 4G வேகத்த வேகம்னு சொல்லாம slowனு சொல்ல ஆரமிச்சோம். இந்த 5G பழக்கத்துல போன் தப்பித்தவறி 3g/E போச்சுன்னா ஃபோன ஒடச்சுகூட போட்டுடுறவங்க கூட இருக்காங்க. 

இணையத்துல வேகம் சுலோவாகுறப்ப அது தர்ற கோபம் ஒரு பக்கமிருக்கட்டும். பர்சனலா நம்ம லைஃப்லயே இது பல உளவியல் பிரச்சனைகள உண்டு பண்ண ஆரமிச்சிருச்சு. நூத்துக்கணக்கான எடுத்துக்காட்டு சொல்லலாம். ஒண்ணே ஒண்ணு சொல்றேன். 

நாம ஒருத்தருக்கு மெசேஜ் போட்டுருக்கோம். அவங்க அந்த மெசேஜுக்கு ரிப்லை பண்ணாம இருக்கறதக்கூட விடுங்க, ரிப்லை பண்ணிட்டிருக்கப்ப ரொம்ப நேரமா typing… அப்டின்னு வந்தாலே நம்மள்ல எத்தன பேருக்கு anxiety / கோபம் வரும்னு யோசிங்க. “எவ்ளோ நேரமா டைப்பிங்னு வருது. சொல்றத சீக்கிரம் சொல்லேன்”ங்குற வார்த்தைய கேட்காதவங்க நிச்சயம் கம்மியாதான் இருப்பாங்க. 

இது மேலோட்டமா பாக்கறதுக்கு சாதாரண நிகழ்வா இருக்கலாம். ஆனா இந்த hyper behavior தொடர்ந்து இருந்துச்சுன்னா அது உடலுக்கும், உள்ளத்துக்கும், உறவுக்கும், பணியிடத்துலயும் எத்தன பிரச்சினைகள் உண்டு பண்ணும்னு ஏகப்பட்ட ஆராய்ச்சிப் பேப்பர்கள் கொட்டிக்கிடக்கு. தேடி வாசிங்க. 

Individualலாவும் societal அளவுலயும் இந்தப் பொறுமையின்மை, கடந்த 10 வருசங்களா அதிகரிச்சுட்டே வர்றத உணர்ந்திருக்கீங்களா? இல்ல உணர்ந்ததில்லன்னா ரொம்ப கஸ்டம். நம்மளச் சுத்தி இருக்கற எல்லாமே ஒரு அவசரத்துலயும் பதைபதைப்புலையுமே இருக்குறத இனிமேயாச்சும் நோட் பண்ணுங்க. 
எடுத்துக்காட்டுக்கு மீடியாவ சொல்லலாம். கடல் குதிரை குட்டி போட்டாப்ல வதவதன்னு அத்தன மீடியா இருக்கு. இத்தனை பெரிய கூட்டத்துல அவனுக சர்வைவ் ஆகணுங்கற கட்டாயமிருக்கு. இதுக்காக அவனுக போடுற எல்லா நியூசும் நம்மள ஒரு கொந்தளிப்போடவே இருக்கறாப்ல செய்தி டிசைன் பண்றத பாத்துருக்கீங்களா? முந்திலாம் மாசத்துக்கொருக்கா அல்லது ரெண்டு வாரத்துக்கொருக்கா BREAKINGனு நியூஸ் வரும். இப்ப நியூஸ் நிறுவனங்கள் போடுற எல்லா நியூசுமே ப்ரேக்கிங்னு போட்டேதான் வருது. இதுவே தமிழ்லன்னா ‘அதிரடி’ங்கற சொல். 

ஒரே ஒரு சாம்பில் சொல்றேன்: ரீசண்ட்டா சசிகலா அதிரடி அறிவிப்புன்னு தினத்தந்தி ஒரு வீடியோ போட்டுருந்தான். அந்தம்மா சாதாரணமா எதோ சொல்லிருக்கு போல அதுக்கு அதிரடின்னு கேப்சன் போட்டுருக்கான்னு நெனச்சு அந்த நியூச பாத்தேன், I’m not making it up, அந்த நியூஸ் லிங்க் இங்க குடுத்துருக்கேன். செக் பண்ணிக்கலாம். அந்த வீடியோஅ அவங்க ஒரு வார்த்தை பேசல. இதுல ஒரு வார்த்த பேசலன்றது கலோகியலா சொல்லல, literally she hasn’t uttered a word. இதுதான் ஊடகவியலோட லச்சணம் இன்னைக்கு. இதத்தான் அவன் அதிரடின்னு பொட்டலம் கட்டி நம்ம தலைல கட்டிருக்கான். மக்கள் இன்னைக்கு காலைல கண் விழிக்கறதே சோசியல் மீடியால இப்டியாப்பட்டவனுக சொல்ற நியூஸ்லதான். 



குளிர்காலத்துல போர்வை கொஞ்சம் விலகினா அனிச்சையா கை அதத்தேடி இழுத்துப் போத்திக்கும்ல, அதே மாதிரி காலைல கண் விழிக்க ஆரமிக்கிறப்பவே எல்லாரும் ஃபோனத்தான் தேடுறோம். எடுத்ததும் நோட்டிபிகேசன பாக்கறது அல்லது அவங்கவங்க அடிக்சனுக்கேத்தாப்ல ஒரு சோசியல் மீடியா ஆப்ல லேண்டாவறது. 

காலைல பீச் / பார்க்குகள்ல குழு குழுவா நின்னுட்டு யோகா, சிரிப்புப்பயிற்சி, பிலாட்டேன்னு பண்ணிட்டிருப்பாங்க. சோசியல் மீடியா patternன கவனிச்சிருக்கீங்களா? இங்கயும் அதேதான் நடக்கும் 

தெனமும் எந்திரிச்சதும் எதாச்சும் ஒரு கருத்து சொல்லியே ஆவணும்னு urgeஜோட ஒரு க்ரூப் சுத்தும், ஒரு கூட்டம் யாரயாச்சும் புடிச்சு கேன்சல் பண்ணிட்டிருக்கும், இன்னொரு குழு அண்டர்ரேட்டட்னு எதாச்சும் படம், பாட்ட புடிச்சு திவசம் பண்ணிட்டிருக்கும், இன்னொரு குரூப் எதயாச்சும் ஓவர் ரேட்டட்னு சொல்லி கல்லெறிஞ்சுட்டு இருக்கும். 

90கள் வரை ஒரு செய்தி வரும், எல்லாரும் கூடி இருக்கப்ப அதப்பத்தி பேசுவோம், ஒபீனியன்ஸ் ஷேராகும். கூடிக் கலையுறப்ப அது அத்தோட ஓஞ்சுரும். சோமீல ஒரு செய்தி அல்லது கருத்து வரும். ஒவ்வொருத்தர் அவங்கவங்க சோமீக்கு உள்ள வரப்ப அதப்பத்தி ஒரு கருத்த சொல்லுவாங்க. அந்தக் கருத்துக்கு மறு கருத்து வேறொருத்தர் வேறொரு டைம்ல சொல்லுவாங்க. அத மறுத்தோ ஏற்றோ கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு இன்னும் சிலர் வருவாங்க. இப்பிடி ஒரு ஒன்றையணா பெறாத விசயம் நாள் பூரா நம்ம நேரத்தையும் வாழ்க்கையவும் ஆக்ரமிச்சு வீணடிச்சுட்டு இருக்கும். 

வேணும்னா ஒருநாள் “சாம்பார்ல மஞ்சள் பொடி போட்டே ஆகணுமா” இப்பிடி ஒரு கேள்வி கேட்டுப்பாருங்க. உங்கள் ஆயுளின் ஒரு நாள் சோசியல் மீடியாவினால் மிக எளிதாகத் தின்னப்படும். 

நிற்க. 

ஒரு சாதாரண வெப்சைட் லோடாக எடுத்துக்கற நேரத்தப் பொறுத்துக்கமுடியாத இந்தப் பொறுமையின்மை, வாழ்க்கைல நம்மச்சுத்தி இருக்கற எல்லாத்துலையும் அதிவேகம் இருக்கணும்னு டிமாண்ட் பண்ற மனநோய்க்கு கொண்டு வந்து விட்டுருச்சு. ஒரு societal level mass மனநோய்க்கு ஆட்பட்டுருக்கு சமூகம். 

எல்லாமே உடனுக்குடனே நடக்கணும். ஜொமாட்டோ டெலிவரியில இருந்து குறிப்பா அரசியல் வரைக்கும். மக்கள் எல்லாருக்கும் எல்லாத்துலயும் அதிரடி தேவைப்படுது. சங்கர் படம் மாதிரி. இந்த நோய்க்கூறு நிலையின் உச்சமே இப்பிடி ஒரு நோய்க்கு சிக்குண்டு இருக்கோம்னு தெரியாமயே இந்த சமூகம் இருக்கறதுதான். பலர் பலமுறை ஜோக்காவும் சீரியசாவுமே சொல்லி பாத்துருப்போம், இது சோசியல் மீடியாவா இல்ல மெண்டல் ஆஸ்பத்திரியாடான்னு. சட்டைய கிழிக்காம போட்டுட்டுருக்கோம், சோத்த கையால எடுத்து வாயால சாப்புடுறோம்ங்குற ஒரே காரணத்துனால பெரும்பான்மையினர் தங்கள மெண்டல் இல்லன்னு வகைமைப் படுத்தி தப்பிச்சிட்டு இருக்காங்க. 

ஜொமாட்டோ 30 நிமிசத்துல டெலிவரி பண்ணலன்னா கொதிநிலைய அடைஞ்சு சோமீல டான்சாடுற மக்கள் அதையே அரசாங்கத்துட்டையும் அப்லை பண்றாங்க. Govt Protocolனா என்ன, ஒரு விசயத்த செய்றதுக்கு முன்ன அரசு என்னென்னலாம் யோசிக்கணும், எதன் அடிப்படையில முடிவுகள் எடுக்கப்படணும், அத எப்பிடி அறிவிக்கணும், எப்பிடி செயல்படுத்தணும்னு ஏகப்பட்ட ப்ராசஸ் இருக்கு. இதுபத்தின எந்த அறிவுக்கூறும் இல்லாது, இங்க இன்னது நடந்ததா இந்த நியூஸ் சேனல் கார்டு போட்டுருக்கான் (முந்தி சசிகலாவின் ஊமைச் செய்திக்கு அதிரடினு போட்டானே, அப்பிடியாப்பட்ட நியூஸ் சேனல்), அது எப்பிடி இப்பிடி நடக்கலாம். இதுக்கு - இப்ப - ஒடனே - முதல்வர்லருந்து - தலைமைச் செயலர் வரைக்கும் - எனக்கு - இங்க - என்முன்ன வந்து நின்னு - பதில் சொல்லியாகணும். அத நான் என்னோட 32 ஃபாலோயர்சுக்கு ஷேர் பண்ணியாகனும்னு துள்ளி குதிச்சுட்டு மக்கள் ரமணா கேப்டனாட்டம் வருதுங்க.(ரீசண்ட்டா ஒன்னு பாத்தேன், சோசல் மீடியா டீம், சீயெம்ம டேக் பண்ணுங்கன்னுட்டு - அதாவது அவங்க இன்புலுயன்சர் ஆகிட்டாங்களாம்.)

இன்னொரு வகைமை இருக்கிறார்கள். இதுவே அவர்கள் ஆட்சி இருந்துருந்தா அப்பிடி ஆகியிருக்குமா? சித்தப்பா இருந்துருந்தா மூக்கு சிந்த விட்டுருப்பாரா என்று ஒரு கூட்டம். 

இவர்களைப் பொறுத்தவரையில் எல்லாமே அதிரடியாக இருக்க வேண்டும். 130 கோடி மக்களிருக்கும் ஒரு நாட்டில் வெறும் 4 மணி நேர இடைவெளியில் மொத்த நாட்டுக்கும் லாக்டௌன் அறிவிக்கலாம். கோடிக்கணக்கான விளிம்பு நிலை மக்கள் ஆயிரக்கணக்கான கிலோமீட்டர்கள் ஏப்ரல் வெய்யிலில் நடந்து செல்வதோ, செல்லும் வழியில் பிணமாய்ச் செத்து விழுவதோ குறித்து இவர்களுக்குக் கொஞ்சமும் கவலை இல்லை. அது டீமானியோ லாக்டௌனோ, அனைத்திலும் அதிரடி இருக்க வேண்டும். ஆனால் ஒரு வகையில் சங்கிகளைப் பாராட்ட வேண்டும். இந்த மெகா மெண்டலாஸ்பத்திரிக்கு இந்த வகை அரசியல் தான் மேய்க்க எளிதாக இருக்கும் என்று அதைக் கையிலெடுத்திருப்பதை உண்மையிலேயே பாராட்ட வேண்டும்.

மீடியாக்கள், அவரவர்களின் வெப்சைட் டிராஃபிக்குக்காகவும், யூடூப் ஹிட்சுக்காகவும் க்லிக் பெய்ட்டாக பெரும்பான்மை (அல்லது மொத்தமுமே) பொய்ச்செய்திகளாகவும், twisted செய்திகளாகவும், வெற்றுச் செய்திகளாகவும் போட்டபடி இருக்கின்றன. மீடியாக்களின் இந்த இழி செயல் அனுதினமும் நிரூபிக்கப்பட்டாலும் மக்கள் இந்த மீடியாவை கண்மூடித்தனமாக நம்புவதை நிறுத்தினாற்போல் தெரியவில்லை. படிப்பவற்றை ஒரே ஒரு நொடி பகுத்தறிய முற்படும் முனைப்புகூட பெரும்பான்மைக்கு இருப்பதாய்த் தெரியவில்லை. பார்த்ததும் பகிர வேண்டும், பகிர்ந்ததும் பொங்க வேண்டும். இப்படி ஒரு urge / addictionனுக்கு உட்பட்டே இருக்கிறது பெருங்கூட்டம். 

ஒரு அரசின் motive, vision, செயல்பாடு, transparency இவற்றை பார்க்க வேண்டும். Whether they are open to learn and improve என்பதை கூர்நோக்க வேண்டும். ஒ(வ்வொ)ரு விஷயத்தை(யும்) அரசு எவ்வாறு கையாள்கிறது, அந்தச் செயலுக்குப் பின்னுள்ள thought process என்ன, எதனால் அச்செயலை அவ்வாறு செய்கிறது, அவர்களின் motive என்ன என்பதை அறிய முற்பட வேண்டும். ஒரு அரசின் mission and objective சரியாக இருக்கும் பட்சத்தில் அவர்களோடு இணைந்து மேலெழ வேண்டும். 

அரசைக் குறைகூறவே கூடாது என்று கூறவில்லை. எதை, எதற்கு, எப்படி, எப்போது சொல்ல வேண்டும் எனும் முறைமை இருக்கிறதல்லவா. அதை அறிய கொஞ்சமேனும் நேரத்தை செலவு செய்யலாம். மக்களுக்கு உண்மையிலேயே ஏதேனும் செய்ய நினைக்கும் அரசை, ஜெண்டில்மேனாக நடந்து கொள்ளும் அரசை, வாகாக இருக்கிறது என்று தினமும் பிடித்துக் கடித்துக் கொண்டிருந்தால் 13 பேரைச் சுட்டுக் கொன்றுவிட்டு, அதை டிவியில் பார்த்துத்தான் தெரிந்து கொண்டேன் எனும் அரசுதான் அமையும். பிறகு கூப்பில் இருக்கப்போவது யாரென்று மக்களே முடிவு செய்து கொள்ளட்டும். 

இறுதியாக, ஜொமாட்டோவின் operational model வேறு அரசாங்கத்தின் operating system வேறு எனும் புரிதல் வரவேண்டும். அரசின் ஒரு கையெழுத்து லட்சக்கணக்கானோர் வாழ்க்கையில் impact ஏற்படுத்தும். அதற்கு எவ்வளவு கவனம் தேவை என்பதை மனதில் கொள்ள வேண்டும். பைக்ல போறப்ப நாயி குறுக்கால வந்தாலே எத்தன பேரு சில்ற பொறுக்கறோம், யான வந்தா என்னாகும்னு யோசிக்கணும். அப்பேர்ப்பட்டது அரசாங்கம் ஒரு சிக்னேச்சர் என்பது. 
அரசாங்கம்ங்குறது TVS-50 ஓட்றது இல்ல, நெனச்ச குறுக்கு சந்துல மனம் போன போக்குலலாம் சட்டு சட்டுனு ஒடிச்சு ஓட்ட. It is flying a Boeing 747-400 plane. 

இல்லை, எங்களுக்கு சோசியல் மீடியாவின் feedடுகள் போல உடனடியாக நொடிக்கு நொடி அதிரடி காட்டும் அரசியல் தான் வேண்டும், we want மசாலா அரசியல் என்போர், அத்தகைய அரசினால், அதன் so called அதிரடியினால் பாதிக்கப்பட்டு, நடு ரோட்டிலும் ரயில்வே டிராக்கிலும் அநாதையாய் செத்து விழுந்தார்களே migrant workers, கொரனாக்காலத்தில் கொத்துக்கொத்தாய்ச் செத்து அழுகிக் கிடந்தனவே பிணங்கள், அவற்றைப் பார்த்து நன்றாக, இப்போதே சிரித்துக்கொள்ளட்டும், இந்த அரசியலின் அடுத்து வரும் அதிரடிகளால் பாதிக்கப்பட்டு இவர்களின் வீட்டிலும் பிணங்கள் விழும், it’s just a matter of time.

Sunday, 20 March 2022

ஒரு சொல்

நமக்கு இருக்குற ஒரு நல்ல குணமா சிலர் சொல்லக்கேட்டது empatheticகா இருக்கறது. எனக்கு இருக்கற கெட்ட குணம்னு நான் நெனைக்குறதும் அதுதான். அந்த குணம் இயல்புல வந்ததுலாம் இல்ல. அதுக்குக் காரணமா இருந்தது நான் படிச்ச, பார்த்த பலர்னாலும் முதல் காரணமா நெனைக்கறது என்னோட அக்கா ஒருத்தங்க. 

Empatheticகா இருக்கறதுக்கான முதல் விதை அவங்கதான் போட்டாங்க. அது எப்பன்னு கூட நெனவிருக்கு. 90களின் பிற்பகுதி. உடன்பிறந்த, ஒண்ணுவிட்ட, தூரத்துன்னு அத்தனை சொந்தங்களும் ஊருக்குப் போயிருந்தோம். Must be some marriage or ramzan or annual vacation. எங்க வீட்டு வாசலுக்கு முன்ன நெறய எடமிருக்கும். ஒரு லாரி, கார் மற்றும் ஒரு மாட்டுக் கொட்டகையளவு அகலம். அங்க கிட்டத்தட்ட 12+ உருப்படிகள் விளாண்டுட்டு இருந்தோம். இப்பிடி கூட்டமா புள்ளைங்க இருந்தாலே அங்க ஐஸ்வண்டிக்காரர் வரது இயற்கை தான? சைக்கிள்ல ஐஸ் வித்துட்டு வந்தார். அப்பல்லாம் கொஞ்சம் வசதியாதான் இருந்தோம். அப்பல்லாம் ஐசும் சீப்பாதான் இருந்துது. ஆகவ குச்சைஸ், பாலைஸ், கப்பைஸ், சேமியா ஐஸுன்னு ரெவ்வெண்டு கைலயும் அள்ளினோம். எங்கூரு வெயிலுக்கு வெல்டிங் நெருப்புல காட்ன மெழுகுவத்தி மாதிரி உருக ஆரமிச்சுது. அத அவசர அவசரமா சாப்ட்டோம். 

பொதுவா ஒரு எடத்துல கும்பலா பசங்க வெளாண்டுட்டு இருந்தா அதப் பாக்க அக்கம் பக்கத்துப் புள்ளைக வரும்ல? நாங்க விளாடுறப்ப அப்டி வந்து பாத்துட்டிருந்துச்சுக மூணு புள்ளைக. வயசுல எங்களலாம் விட சின்னதுகதான். எல்லாரும் ஐசு மொக்கிட்டிருந்ததயும் பாத்துட்டு இருந்துதுக. 

ஐசுக்கு காசு கொணாந்து குடுக்கச் சொல்லி வாசல்லருந்து வீட்டுக்குள்ளருந்த அக்காட்ட சொன்னோம். காசு எடுத்துட்டு வந்த அக்கா, ஐஸ்கார்ட்ட 'அந்தப்புள்ளைங்களுக்கும் ஐஸ் குடுங்கண்ணே'ன்னுச்சு. எங்கக்கா அத சொன்ன அந்த டோன் - அது என்னைக்குமே மறக்காது. சிக்னல்ல, கொழந்தையலாம் வச்சு பிச்ச கேக்கறவங்கட்ட ஒரு இறைஞ்சுதல் tone இருக்கும் நோட் பண்ணிருக்கீங்களா? Usual யாசகத்துக்கும் அவங்க கேக்கற டோனுக்கும் ஒரு வித்தியாசம் இருக்கும். எங்கக்கா அதே டோன்ல அந்த மூனு புள்ளைங்களுக்கும் ஐஸ் குடுங்களேன்னு சொல்லி காசு குடுத்துட்டுப் போச்சு (இந்த டோன ஞாபகம் வச்சுக்கோங்க). இவங்களும் கொழந்தைங்கதான, அவங்கள மட்டும் விட்டுட்டு சாப்ட எப்டி மனசு வந்துச்சுன்றாப்ல இருந்துச்சு அந்தக் குரல். எதோ அவங்க பெத்த புள்ளைக்கு கேக்கறாப்ல கேட்டுட்டு போனாங்க.  

அந்தப்புள்ளைகளுக்கும் சேத்து காசு குடுத்ததும் ஐஸ்கார் அவங்களுக்கும் குடுத்தார். அதுகளும் ஆசையா வாங்கி சாப்ட்டுச்சுக. நாம இவ்ளோ வாய் பேசறமே, அது ஏன் அவங்களுக்கும் வாங்கிக் குடுக்கணும்னு நமக்கு தோணவே இல்லன்ற கேள்விதான் எனக்கு முதன்முதல் விழுந்த சாட்டையடி. சுரீர்னு இருந்துச்சு. (இது சிலருக்கு இப்ப கேக்கறப்ப க்ரிஞ்சா இருக்கலாம். ஆனா எனக்கு ஒரைச்சது. I'm wired that way).

எங்கக்கா கேட்ட அந்த குரல் தொனி is still haunting me. இப்ப மத்தவங்கமேல கொஞ்சமாச்சும் அனுதாபப்படுறேன்னா அதுக்கு அக்கா ஒரு முக்கிய காரணம் (இல்லன்னா இன்னும் பெரிய ஸ்டோன் ஹார்ட் ஆகிருப்பேன், Just imagine).

~

(அடுத்து கொஞ்சம் மய்யஹாசர்தனமா செல்ஃப் டப்பா நெறயா வரும். பொறுத்துக்கிடுங்க. இல்லன்னா தவிர்த்துக்கிடுங்க)

~

எனக்கு சென்ஸாஃப்யூமர் இருக்குன்னு மொதல்ல கண்டுணர்ந்ததும் அதே அக்காதான். நான் எது சொன்னாலும் எங்கக்கா சிரிக்கும். அல்லது அது சிரிக்கிற மாதிரிதான் நான் எதுவுமே சொல்லுவேன். எங்கக்காவுக்கு சிரிப்ப கன்றோல் பண்ண முடியாது. கண்ணீர் வர சிரிப்பாங்கன்னு சொல்லுவாங்கல்ல, எங்கக்கா அடுத்தவங்களுக்கு கண்ணீர் வராப்ல சிரிக்கும். யெஸ், பக்கத்துல இருக்கவங்கள அடிச்சு சிரிக்கும். ஒரு பனை மரத்த வெட்டினா அது மெதுவா சொய்ங்குன்னு சாயும்ல, சிரிச்சமேனிக்கி அப்டி சாஞ்சு பக்கத்துல இருக்கவங்கள அடிக்கும். வஞ்சகமே இல்லாம சத்த்த்தமா சிரிக்கும். நாங்க இருக்க எடம் கலகலன்னுலாம் இல்ல, கடத்தெரு மாதிரி இருக்கும். ஆனா அத்தனையும் சிரிச்சுட்டு அஸ்தஃபிருல்லானு ஓதிக்கவும் செய்யும். அதிகமா சிரிக்கக்கூடாது அப்பறம் எதாச்சும் கெட்டதா நடந்துரும்ன்னும். Also அக்காவுக்கு பக்தியென்றால் பக்தி அப்படியொரு அதீத பக்தி. சிறு வயதில் எனக்கு அல்லாவின் மேல் பயங்காட்டினது முழுக்க அதைத்தான் சாரும். எப்போது பார்த்தாலும் குரான், எதற்கெடுத்தாலும் ஒரு ஹதீஸ் ரெஃபரன்ஸ். போரடிச்சா நரகக் கதைகள சொல்ல ஆரமிச்சுரும். 

பிற்காலத்துல அக்கா சொல்ற கதைக்கு கௌண்ட்டர் அடிச்சு கேட்டாலும் -  

[அக்கா: அல்லா ரொம்ப சக்தி வாய்ந்தவன்டா

மீ: அப்டியா? எங்க... மேலருந்து ஒரு முட்டைய போடுறேன், இது கீழ ஒடையறதுக்குள்ள அல்லாவ கேச் புடிக்க சொல்லு பாப்போம்

எண்டயர் ஃபேமிலி: அகராதி அகராதி. அஸ்தஃபிருல்லாஹ் சொல்றா] 

- சின்ன வயசுல நரகத்தப் பத்தியும் அதுல இருக்க தண்டனைகளப் பத்தியும் கேக்கறப்ப அல்லு தெறித்தது உண்மை. (ஒரு கதை: நரகத்தில் இருக்கும் பாம்பின் மூச்சிலேயே ஏழு ஊர்கள் கருகிப் பொசுங்கி விடும். அத்தனை விஷம் கொண்ட பாம்பு. நாம் பாவம் செய்தால் அந்தப் பாம்புதான் நம்மைக் கொத்தும். இந்தக்கதைய மறக்கவே மாட்டேன். எனக்கு பாம்பு மேல ஒரு அவர்ஷன் வந்ததும் இதனாலதான்னு நெனைக்கிறேன்)

நான் சிரிக்கச் சிரிக்கப் பேசுவதால், "நீ சினிமாக்கு போலாம்லடா?" என்று அக்கா ஒருநாள் கூறினார். சரி, அக்காவே சொல்லிவிட்டாரே என்று அடுத்த நாள் ஸ்கூலுக்குக் கட்டடித்து சினிமாவுக்குப் போய்விட்டு வந்தால் வீட்டில் வெளுத்து விட்டார்கள். பிறகுதான் தெரிந்தது அக்கா மீன் பண்ணின சினிமா என்பது வேறு என்பது. 

போலவே மோட்டிவேசனிலும் அக்காவை மிஞ்ச முடியாது. என்னை பிரபல(அறிஞ)ர் ஒருவரோடு அடிக்கடி ஒப்பிட்டுப் பேசும். அந்த அறிஞர் யார் என்பதைச் சொல்வதும் சேது எக்ஸ்ப்ரஸ் முன் நான் பொளந்து கொண்டு நிற்பதும் ஒன்று என்பதால் அதைச் சொல்வதைத் தவிர்க்கிறேன். ஏற்கனவே எவனோ ஒருவன், போகிற போக்கில் 'நீங்க சுஜாதா மாதிரி எழுதறீங்க ப்ரோ' என்று கூறிவிட்டு சென்றதற்கே, நடு ராத்திரியில் நோட்டிபிகேசனைத் தட்டி, 'அடுத்த சுஜாதா நீதான்னு சொன்னியாமே?' என சம்மந்தமே இல்லாத நம்மை வஞ்சம் தீர்த்தது உலகம். 'நீ 'அவர' மாதிரி பெரிய அறிவாளிடா, நீயும் ஒருநாள் அவர மாதிரி ஆவ பாரேன்' என அடிக்கடி கூறும். (அரைக்கிழமாகியும் இன்னும் சிங்கிலாய் இருப்பதை வைத்துப் பார்த்தால் அக்காவின் அந்த வாக்கு அல்மோஸ்ட் 50% பலித்துவிட்டது என்றுதான் நினைக்கிறேன்). 

~

நமக்கிருக்கும் மற்றொரு பிரச்சினை. எதையுமே எதனூடாவது அசோசியேட் செய்து mind map செய்வது. ஒரு பாட்டு கேட்டால், அது போல வேறென்ன பாட்டுகள் உண்டு, அதன் pattern என்ன, இப்படி ஒரு திரி மைண்டுக்குள் ஓட ஆரமித்துவிடும். யாரையும் பார்த்தாலோ, எதையேனும் படித்தாலோ, உண்டாலுமோ கூட. [இதுதான் திரில்லிங்கான எடம். மனத திடப்படுத்திக்கங்க]. நம் ஆப்போசிட் ஜெண்டரைச் சேர்ந்த ப்ரெண்ட் ஒருவர் நம் மேல் வைக்கும் ஒரு பெரும் கம்ப்ளைண்ட்: 'நீ ஏன் என்ட்ட பேசறப்ப எப்பவும் என் முகத்த பாக்கவே மாட்ற? என்பதாகும். (உடனே வக்கிரர்கள் குழும வேண்டாம். பேசுகையில், டேபில், வானம், பூமி இப்பிடி சுத்திலும் பாக்கறயே தவிர முகத்துக்கு முகம் பார்க்க மாட்ற என்பதுதான் ப்ராது. வேறு சில அங்கங்களைப் பார்ப்பதாக அல்ல).

ஆக்ச்சுவலாக என்னவென்றால், மேற்குறிப்பிட்ட ப்ரெண்டானவர் அச்சு அசல் அக்கா ஜாடையிலேயே இருப்பார். எனக்கு இவரைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் அக்கா ஞாபகம் தான் வரும். அதுவும் பாவம் செய்தால் பாம்பு, அதன் மூச்சுக்காத்துல ஏழூரு பஸ்பம் போன்ற நரகக்கதைகளும். இந்த லச்சணக்கூந்தலில் நான் எங்கே அவரை கண்ணுக்குக் கண் நோக்கி காதலாகி கசிந்துருகி காஃபி டேட்டுக்குப் போக? 

'நல்லா நோட் பண்ணிட்டேன். மத்தவங்க எல்லாரையும் கண்ணப் பாத்து பேசுற. எண்ட்ட மட்டுந்தான் இப்டி இருக்க' என்று ஸ்டேட்டிஸ்டிக்கல் தாக்குதல் வேறு. இந்த நொடி வரை அதற்கு இதுதான் காரணம் என்று அவரிடத்தில் சொன்னதில்லை. இதன் காரணமாகவே ரெண்டொருமுறை மொபைல் ப்லாக்குகள் வரை போனது என்று கருதுகிறேன். 

காதலோடு பார்க்கும் அவ்விரு ஒளிமிகு கண்களை, பதிலுக்குக் காதலோடு பார்த்து, ஹஸ்கி சன்னக்குரலில், "ஒன்னப்பாத்தா எங்கக்கா யாவகம் வருது" என்று கூறினால் செருப்பாலடிக்கமாட்டார்கள் அந்த ஃப்ரெண்டானவர்கள்? இது நமக்கிருக்கும் டிஃபக்ட் தான். சீக்கிரம் கம் ஓவர் செய்ய வேண்டும். (பைதவே, இந்த ஜானரில் ஒரு பலாப்பழக் கதை சொல்லவா? ஒரு அங்கவையிடம், ஒன்னப்பாத்தா எங்க பெரியப்பா மாதிரியே இருக்கு எனக்கூறி மாத்து வாங்கின வரலாறெல்லாம் நம் வீட்டு பரண்மேல் கிடக்கிறது)

~

சரி விசயத்துக்கு வருவோம். எங்கக்கா எங்க மொத்தக் குடும்பத்துக்கும் ஒரு lucky charm. பரந்து விரிந்த எங்க ஃபேமிலி ட்ரீ முழுதும் ஒருவர் கூட மிஸ்ஸாகாமல் பங்கேற்ற ஒரே / இறுதித் திருமணம் எங்கக்காவுடையதுதான். மீதி அனைத்திலும் பலரோ பல குடும்பங்களோ மிஸ்ஸாகியிருக்கிறது, அல்லது துண்டித்தும் கொண்டிருக்கிறது. (மணப்பெண்ணுடைய தோப்பனாரே கோபித்துக்கொண்டு வராமல் நடந்த திருமணங்களும் இதில் அடக்கம்). எல்லாருக்குமே நல்லது நெனைக்கக்கூடிய ஆள் எங்கக்கா. வஞ்சகமே இருக்காது. ஏமாளியும். சட்டுனு ஏமாத்திரலாம். கோவமும் சுரீர்னு வரும். ஆனா என்னலாம் இதுவரைக்கும் திட்டினதுகூட இல்ல. 

~

எப்ப கல்யாணம்னு வயசுக்கு வந்த பொண்ணுகள்ட்ட கேக்கறதும், எப்ப கொழந்தன்னு கல்யாணம் ஆனவங்கள கேட்டு டார்ச்சர் பண்றதும், எப்ப ஆன்சைட்னு ஐடில சேந்தவன கேக்கறதும் நம் சமூகத்தில் புரையோடிப்போன கலாஹ்ச்சாரம் எனச் சொல்லித் தெரிய வேண்டியதில்ல. நம்மூர்ல ஐடில ஈசியா வேல வாங்கிர்லாம். ஆனா ஆன்சைட் போறதுலாம் சினிமா சக்சஸ் ஃபார்முலா மாதிரி. அந்த கோல்டன் ரூல் எவனுக்குமே தெரியாது. பேசிக் க்ராமர் கூட இல்லாம ஆயரத்தெட்டு மிஸ்டேக்கோட அஃபிஷியல் மெய்ல் அனுப்பிட்டு இருப்பான். ஆனா அவன் அட்லாண்டாவுல இருப்பான். நாம ஒரு பாராவுல கோலன் எப்ப வரணும், செமி கோலன் எப்ப வரணுங்கறது வரை ரூல்ஸ் படிச்சு வச்சிருப்போம். ஆனா சோழிங்கநல்லூர் CDC 5, tower 8, floor 4, 112th cubicleல உக்காந்துருப்போம். 

எப்பிடி கல்யாணம் பண்ணவங்க ஆறே மாசத்துல புள்ள பெக்கலன்னா அந்த தம்பதிக்கு கொட்டையும், கர்பப்பையும் இல்லன்னு சமூகம் தீர்மானிச்சுருமோ அதே மாதிரி ஐடில சேந்ததும் ஆன்சைட் போவலன்னா அவன் ஒரு டம்மிபீஸ்னு எழுதிருவானுக. ஆனா ஒரு விசா ஸ்டாம்பிங் வாங்க ஒவ்வொருத்தனும் எப்பிடி AKயால தண்ணி குடிக்கணும்னு பலருக்குத் தெரியறதில்ல.

நான் ஐடியில சேந்துருந்தாலும், வெளிநாடு விருப்பமெல்லாம் இல்லாம, நம்ம நாட்டுல ஒழச்சு நம்ம நாட்டுக்கே காசெல்லாம் குடுப்போம்னு ஒரு தவமா வாழ்ந்துட்டு இருந்தேன். கிபி ரெண்டாயிரத்து பதினாலுவாக்குல தேசிய அளவுல நாடு பிரகாசிச்ச காரணத்தினால அந்த ஜூன் மாசமே பாஸ்போட்ட தூசி தட்டி வெளிநாட்டுக்குப் போற எல்லா வேலையும் செய்ய ஆரமிச்சேன். ஆனா நம்ம லக்குதான் ஊரறிஞ்சதாச்சே. நெட்ல படம் டௌன்லோட க்லிக் பண்ணா, ஃபைல் டௌன்லோடுக்கு முந்தி வைரஸ் டௌன்லோடாகறாப்ல நாம எங்கல்லாம் முட்றமோ கரெக்டா அந்த வாரத்துல அல்லது மிஞ்சிப்போனா அடுத்த வாரத்துல ஒரு ஆப்புச் செய்தி அவ்வந்த respective நாட்லருந்து வந்துரும். போகவே கூடாதுன்னு இருந்த அமேரிக்கால இருந்து, ஆஸ்திரேலியா, ஐக்கிய அமீரகம், மொரீசியஸ், சிங்கப்பூர், மலேயா நேபாளம்னு நான் ஆன்சைட் தேடாத எடமே இல்ல. ஒரு ஸ்டடியாவே பண்ணிப்பாத்தேன், ஒரு நாட்ட தேர்ந்தெடுத்து அந்த நாட்டு வேலையெல்லாம் அப்லை பண்ண ஆரமிச்சா ஒரு வாரத்துல அந்த நாட்டு migrant policyல நாம போக முடியாத மாதிரி ஒரு மாற்றம் வந்துரும் (like நமக்கு க்ரஷ் இருக்க பொண்ணுகளுக்குலாம் ஒடனே கல்யாணம் ஃபிக்ஸ் ஆகிடுற மாதிரி). 

இதுல அதிகப்படியா முயன்றது கனடாவுக்குத் தான் (கனடாவப்பத்தி தனியாவே எழுதணும். "பல" விசயங்கள் சொல்லவேண்டி இருக்கு. ஏகப்பட்ட ஸ்கேமுகள் குறித்து திடுக்கிடும் தகவல்கள் உண்டு).

ஆச்சா? ஐயெல்ட்ஸ் ரெண்டு தடவ, வேலை தேடுதல், ஹையர் ஸ்டடீஸ்னு எல்லாப்பக்கமும் உருண்டாச்சு. ஏழு வருசம் ஓடினதுதான் மிச்சம். ஒண்ணும் பெயரல. இதுல ஒவ்வொரு வருசமும் நமக்கு வயசு ஏற ஏற ஸ்கோர் கொறையும், கனடா போற வாய்ப்பு தூரமாகிட்டே போவும். இதுக்கு இடையில ரெகுலர் வேலைய விட்டுட்டு ரிமோட் வேலைல சேந்தேன். அது ஒரு பக்கம் ஓடிட்டு இருந்துது. ஒரு கட்டத்துல கனடாவுக்குப் போறதுக்கான என் பக்கம் இருந்த அத்தனை வேலையவும் ஒன்னு விடாம முடிச்சு விட்டேன். இதுக்கு மேல கவர்மண்ட்டும், கடவுளும் நம்மள அலேக்காத் தூக்கிட்டுப்போய் கனடா பார்டர்ல விட்டாத்தான் உண்டுங்கறாப்ல. ஒவ்வொரு வாரமும் draw நடந்துதான்னும், நம்ம ஸ்கோருக்கு எதும் வாய்ப்பிருக்கான்னும் பாத்துட்டே இருந்தேன். கொஞ்சங்கூட சாத்தியமாகறாப்ல தெரியல. ஐயெல்ட்ஸ் ரெண்டாவது அட்டெம்ப்ட்லாம் கனவு கூட இங்லிஸ்ல மட்டுமே வர அளவுக்கு ரெண்டு மாசம் ஒரு extreme ஸோனுக்குப் போயி ப்ரிப்பேர் பண்ணேன். அதுவே mentally exhaustingகா இருந்துச்சு. ஸ்கோரும் நல்லாவே வந்துச்சு. இப்படியெல்லாம் போயிட்டிருந்தப்பதான் வந்தார் விநாயக் மஹாதேவ் கொரனா. ரீசண்ட்டா ஒரு வீடியோ வந்துச்சே. ரோட்ல அம்மாம்பெரிய யானையே தெரிஞ்சாலும் ஒரு ஆக்டிவா பொளந்துட்டு போயி நடூல உடுமே. அந்த மாதிரி நம்ம கனடா கனவுல வந்து ஏத்துச்சு கொரனா. எப்ப முடியும், எது என்னாகும்னு ஒரு க்லூவும் இல்ல. 

லாக்டௌன்லாம் முடிஞ்சு கடையெல்லாம் தொறக்க ஆரமிச்சாங்கல்ல, அப்ப ஒருநாள் அக்கா திடீர்னு நைட்டு எட்டு மணி போல வீட்டுக்கு வந்துச்சு. சில நூறு கிலோமீட்டர் பயணப்பட்டு வந்துச்சு. நான் பாத்துட்டிருந்த வேலைல நமக்கு US timezoneல வேலைங்குறதால, சாந்திரம் வேல ஆரமிச்சு அக்க வந்தப்ப Scrum retro போயிட்டிருந்துச்சு. கிட்டத்தட்ட பத்து வருசம் கழிச்சு அக்காவ பாத்தது ஒருபக்கம், திடீர்னு எதுக்கு வந்துருக்காங்கன்னு ஒரு பக்கம். மீட்டிங்க் எப்பிடி பாதில கட் பண்றதுன்னு ஒருபக்கம். கொஞ்ச நேரத்துல வரேன்னு மீட்டிங்க ம்யூட்ல போட்டுட்டு வண்ட்டேன். 

அக்கா மகளுக்கு கல்யாணமாம். பத்திரிகை குடுக்க வந்துருந்தாங்க. நேத்துதான் அக்கா கல்யாணத்துல வழியனுப்பறப்ப அழுதாப்ல இருந்துது, அதுக்குள்ள அவங்க பொண்ணுக்கு கல்யாணங்கறத நம்ப முடியல. அப்பறம் பழைய கதைங்கல்லாம் பேசிட்டிருக்கப்ப, அக்கா திடீர்னு, 'நீ ஏண்டா இன்னும் வெளிநாட்டுக்கு போகவே இல்ல?'ன்னுச்சு. (முன்ன ஒரு சிக்னல் யாசகர் டோன் சொன்னேனே ஞாபகம் இருக்கா? அதே டோன்ல). யார் யாரோலாம் போறாங்க, நீ ஏண்டா இன்னும் போவாம இருக்க? - இது அடுத்து. அதே இறைஞ்சல் டோன். 

யார் யாரோலாம் போறாங்கன்னு அக்கா கேட்டது மத்தவங்கள மட்டமா நெனச்சுலாம் இல்ல. நம்ம தம்பி, அவன் வெளிநாட்டுக்கு போனான்னா நல்லாருப்பானே, ஏன் அவனுக்கு மட்டும் நல்லது நடக்க மாட்டுதுங்குற ஒரு தூய ஏக்கத்துலதான். இருவது வருசங்களுக்கு முந்தி, யார்னே தெரியாத புள்ளைகளுக்கு ஐஸ் குடுக்கச்சொல்லி ஒரு கனிவு காட்டுச்சே, அந்த முமண்ட் சட்டுனு என் மைண்ட்ல flash ஆச்சு. கொஞ்சம் விட்டா அழுதுடுமோன்னு இருந்துச்சு. அதோட குரல்ல அவ்ளோ வருத்தம். அவங்களப் பொருத்தவரை வெளிநாடுதான் ஒருத்தனோட உச்சபட்ச வெற்றி, வாழ்க்கையவே மாத்திப்போடுற கேம் சேஞ்சர். நம்ம தம்பியும் போய்ட்டான்னா கர சேந்துடுவான்னு ஏக்க+நம்பிக்கை. 

எனக்கு எங்கக்காக்கு எப்பிடி புரிய வெக்கறதுன்னு தெர்ல. 'எக்கா, வெளிநாட்டுக்கு போனா சம்பாதிக்கறத விட இங்க அதிகமாதான் சம்பாதிக்கிறேன்னு வெளிப்படையாவும் சொல்ல முடியல (கூட எங்கண்ணன் வந்துருந்தான், சட்டுனு கைமாத்தா கடன் கேட்டுருவான்). ஏழு வருசமா எல்லா முயற்சியும் பண்ணிட்டு தான் இருக்கேன், எதுவும் வெளங்கலன்னு சொன்னா மனசு வருத்தப்படுமோன்னு அதையும் சொல்லல. அக்காக்கு ஐடி பத்திலாம் புரியாது. அதனால என் மீட்டிங்க காமிச்சு. இங்க பாரு, இதுல  பூராம் வெள்ளக்காரனா இருக்கானா? எவனாச்சும் ஒருத்தன் இந்தியன் இருக்கானா? அந்த கம்பெனில வேல செய்ற ஒரே இந்தியன் நாந்தான். நா வெள்ளக்காரன் கம்பெனில வீட்லருந்தே வேல செய்றேன். ரொம்ப சந்தோசமா இருக்கேன். நல்லா காசு வருது. உக்கார கூட மாட்டேன், படுத்துக்கிட்டேதான் வேல பாப்பேன். நீ எதும் வருத்தப்படாதன்னு தேறுதல் சொல்லி அனுப்பி விட்டேன். போறப்ப 'சீக்ரம் போயிருவ'ன்னு சொல்லிட்டுத்தான் போச்சு. 

அத சமாதானம் பண்ணி அனுப்பி வச்சதும், 'நீ ஏண்டா இன்னும் போகவே இல்ல'ன்னு அது இறைஞ்சுன சத்தம் மட்டும் கேட்டுட்டே இருந்துச்சு. அது எனக்கு மட்டுமில்ல இயற்கைக்கும் கேட்டுருச்சு போல. எங்கக்கா அப்டி கேட்டதுலருந்து ரெண்டாவது மாசம் (technically less than two months), ஒரு புது வேல கெடச்சு வெளிநாட்டுக்கு வந்துட்டேன். 

மெய்வருத்தங்கள் கூலி தரவே தராது எனும் நிலைவரும்போது, தெய்வத்தால் ஆகும். 

ஏழு வருசமா எத்தனையோ முயற்சி செய்து, சில நண்பர்கள் உதவி, முட்டி மோதியும் நடக்காத ஒன்னு, ஒலகமே ஒடுங்கிக் கெடந்த கொரனா டைம்ல, எந்தத் தடையும் சிக்கலுமில்லாம, மீனு கைலருந்து வழுக்கி விழறாப்ல வந்தது இந்த ஆஃபர். (touchwood).

இது கெடச்சதுக்கு logical காரணம் எத்தனையோ இருக்கலாம். ஆனா இது நடந்ததுக்கு காரணம்னு நான் நம்பறது, அக்கா சொன்ன அந்த ஒரு சொல். 

Sunday, 6 February 2022

Social Mafia

சமீபமாக ஒரு குறிப்பிட்ட போக்கு அதிகரித்திருக்கிறது. Dissect செய்து பார்த்தால் அடிமட்டத்தில் அவை நடைபெறுவது எல்லாம் சுய பிழைப்புவாதத்திற்காகத்தான் என்றாலும் இவற்றால் ஏற்படும் social impact அதிகம் என்பதால் இதைக் குறித்துப் பேச வேண்டி இருக்கிறது. 


பொதுவாக எந்த மாஃபியாவும் தன்னை மாஃபியா எனக் கூறிக் கொள்ளமாட்டர். அது போலவே இந்த சோசியல் மாஃபியாக்களும். அவர்கள் செய்வதாகச் சொல்வதென்னவோ நெட்வொர்க் & மார்க்கெட்டிங்தான். ஆனால் அதைச் சமைக்கும் விதம்தான் பல்லிளிக்கிறது. 


ஆதி காலம் தொட்டே எந்தவொரு தொழிலுக்கும் மார்க்கெட்டிங் தேவைப்பட்டிருக்கிறது. திருவிழாக்கூட்டங்களில் ரேடியோக் குழாய் அறிவிப்பில் தொடங்கி, பிட் நோட்டிஸ், சுவர் விளம்பரம், போஸ்டர், கட்டௌட் என அது காலத்துக்குத் தக்கவாறு evolve ஆகி வந்திருக்கிறது. 


பிசினஸ்களின் objective தங்கள் brandடையோ சர்வீசையோ மக்கள் மனத்தில் ஒரு ஓரத்தில் நினைவில் நிறுத்துவது. இதைச் செய்து விட்டாலேயே தொழில் பாதி சக்சஸ். அதற்குத் தான் அவர்கள் மார்க்கெட்டிங்கை நாடுகிறார்கள். 


ஒரு சிறு self test:


  • சட்டென உங்கள் நினைவுக்கு வரும் பெய்ண்ட், டூத் ப்ரஷ், நைட்டி, சமையல் எண்ணெய், சிமெண்ட் ப்ராண்டுகளின் பெயர்கள் மூன்றைப் பட்டியலிடுங்கள்.


  • பட்டியலிட்டபின், கூகுலில் இந்தப் பொருட்களில் என்னென்ன ப்ராண்டுகள் எல்லாம் உள்ளன என்பதைத் தேடுங்கள். 


  • அவற்றில் நீங்கள் ஏற்கனவே அறிந்த, ஆனால் லிஸ்டில் சேர்க்காத ப்ராண்டுகள் எத்தனை என்பதைப் பாருங்கள். 


  • அவற்றில் ஏன் நீங்கள் எழுதிய இந்த மூன்று மட்டும் உடனே ஞாபகத்துக்கு வந்தது என்பதைச் சிந்தியுங்கள். 


அது மிக எளிதான காரணம் தான். ஒன்று, நீங்கள் அவற்றைப் பயன்படுத்துபவராக இருக்க வேண்டும், அல்லது அவற்றைக் குறித்து எங்கேனும் பார்த்தோ, படித்தோ, கேள்விப்பட்டோ இருக்க வேண்டும். ஒரு பொருளை, ஒரு குறிப்பிட்ட தருணத்தில் உங்கள் நினைவில் வரச்செய்கிறார்களல்லவா, அதுதான் மார்க்கெட்டிங்கின் சூட்சுமம். 


இப்படி உங்கள் நினைவில் நிறுத்த அவர்கள் எண்ணற்ற குட்டிக்கரணங்கள் அடிப்பதுண்டு. நீங்கள் மறந்து விடக்கூடாது என்பதற்காகத் திரும்பத் திரும்பத் திரும்பச் சொல்வது - remember காப்பர் டீ or the sun tv’s movie promos? நீங்கள் அந்த ரிபீட் விளம்பரத்தினால் எரிச்சலுற்றவர் என்றபோதும் ஒரு கட்டத்தில் நீங்களே அதை முணுமுணுக்க ஆரம்பித்துவிடுவீர்கள்.


போலவே, கொடுக்கப்படும் பிட்நோட்டிசை உடனே எறிந்துவிட வாய்ப்புள்ளதால், ’இந்த நோட்டிசைக் கொண்டு வரும் நபர்களுக்கு இன்ன டிஸ்கௌண்ட் அல்லது சிறப்புப் பரிசு உண்டு’ என அதில் ப்ரிண்ட் செய்திருப்பதைக் காணலாம். பரிசைப் பெறும் பொருட்டு அந்த நோட்டிஸ் பாதுகாக்கப்படும், அந்த விளம்பரமும் மனதில் தங்கும்.


இன்று மனிதர்களின் average attention span எட்டு நொடிகளே என்கிறது ஆய்வு. ஆக, அந்த எட்டு நொடிக்குள் உங்களிடம் ஒன்றை விற்றாக வேண்டிய கட்டாயம் இருக்கிறது. 


முன் காலத்தில், ஒரு பொருளை விற்கவும் வாங்கவும் ஒரு நீண்ட timeline இருந்தது. மார்க்கெட்டிங்குக்கும் அது ஒரு பொருளின் சேல்ஸாக convert ஆவதற்கும் இடையில் மிகப் பெரும் time gap இருந்தது. 


தற்போது டெக்னாலஜியின் பயனாய் அந்த டைம் கேப் மிகச் சில நொடிகளாகக் குறைந்து விட்டது. நம் அட்டென்சனைப் பெற்றுவிட்டால் நொடிப் பொழுதில் ஒரு பொருளையோ சர்வீசையோ விற்று விடலாம். விற்கும் வரை தான் அவன் உங்களுக்கு அடிமை, அதை வாங்கியபின் நீங்கள் தான் அவனுக்கு அடிமை. 


எடுத்துக்காட்டாக, மொபைல் நெட்வொர்க், டிடிஎச் plans, டிவி, அப்லையன்ஸ், பேங்க் சர்வீஸ் குறித்து நம் நண்பர்கள் பலர் சோமீயில் கெஞ்சிக்கொண்டும் திட்டிக்கொண்டும் போஸ்ட் போடுவதை நாம் பல முறை பார்த்திருப்போம்.


உங்களிடம் ஒன்றை விற்றுவிட்டால் அதற்குப்பின் you don’t exist in their world. அடுத்தவரிடம் விற்கப் போய் விடுவார்கள்.


ஒரு அக்கௌண்ட் ஆரம்பிக்க, மவுஸ் க்லிக்கில் எண்ணெய் தடவி விட்டதுபோல் சுளுவாக வேலைகளை முடிக்கும் கம்பெனிகள் நமது grievanceசுக்காக நேரில் வரச்சொல்லியும் ஆன்லைனில் அலைக்கழித்தும் எத்தனை கடுப்புகளைக் கிளப்புகின்றனர் என சிந்தியுங்கள்.


அவ்வளவு ஏன், நீங்கள் அக்கௌண்ட் வைத்திருக்கும் ஆப்களில் டீயாக்டிவேட் அல்லது அக்கௌண்ட் டிலிட் ஆப்சன் எங்கே இருக்கிறது என்று தேடுங்கள். அவ்வளவு சுலபத்தில் நீங்கள் அதைக் கண்டுபிடிக்க முடியாது. இதுவும் ஒரு user experience சைக்காலஜி சூட்சுமம் தான். இத்தனை படியேறி / தடைகளைத்தாண்டி ஒன்றைச் செய்யவேண்டுமா என tired ஆகியே பாதிப்பேர் அதை விட்டுவிடுவர். 


சரி, இதிலெங்கு மாஃபியா வந்தது?


Visualising Social Mafias:

பிதாமகன் படத்தில் ரயில் சீன் நினைவிருக்கிறதா? சோசியல் மாஃபியா என்பது வெகு-precisely அதுதான். 



நன்றாக கவனித்தீர்கள் என்றால், ரயில் சீன் முழுக்க சூர்யா அடிவயிற்றிலிருந்து சத்தமாகக் கத்திக்கொண்டிருப்பார். That is to grab everyone’s attention. அவரின் வியாபரத்திற்குக் குறுக்கீடாக வெவ்வேறு நபர்கள் வரும்போதும் மீண்டும் அப்பயணிகளை அலர்ட் செய்து தன் மேல் மீண்டும் கவனத்தைத் திருப்ப வைப்பார் (இது ஒரு ஷாட்டாகவே வரும்).


மொத்த கோச்சும் அமைதியாக இருக்கையில் ஒரே ஒரு சூர்யா மட்டும் அலறி விற்றபடி இருப்பார். 


ஒரு சின்ன கற்பனை - இப்போது அந்தக் கோச்சுக்குள் சூர்யாவைப் போலவே இன்னும் சில சூர்யாக்கள் விற்றுக் கொண்டிருக்கிறார்கள் எனக் கொள்க. பல சூர்யாக்கள் அதே கோச்சில் இருந்தால், ஒவ்வொருவரும் மக்களின் அட்டென்சன் தங்கள் மீது இருக்க என்னவெல்லாம் செய்வார்கள் என்பதையும் சற்று கற்பனை செய்து பாருங்கள். 


Now adding one more layer to it. கோச்சில் உள்ளோர் இந்த சூர்யாக்களை, அவர்களின் அலறல்களை கவனிக்காது அக்கம் பக்கத்திலும் தங்களுக்குத் தாங்களேவும் (சத்தமாகப்) பேசிக்கொண்டிருந்தால் அந்த சீன் எவ்வளவு chaotic & complexசாக ஆகும் என்பதைக் கற்பனை செய்யுங்கள். 


Now adding even more complexity to it. அந்த ரயிலுக்கு வலது இடது புரத்தில் அதே வேகத்தில் மேலும் இரண்டு ரயில்கள் ஒரே திசையில் நகர, அதற்குள்ளும் சூர்யாக்கள் -  கோச்சுக்குள் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக்கொள்ளும் மக்கள் - ஒரு ரயிலிலிருந்து மற்றொரு ரயிலிலிருக்கும் மக்களோடு பேசிக்கொள்ளும் மக்கள் - இன்னும் அதிக சூர்யாக்கள். இப்போது அந்த சீன் எப்படி இருக்கும் எனச் சிந்தியுங்கள்.


ஆக, மிகக்குறைந்த attention spanல், ஏகப்பட்ட, non stop loud noiseசுகளுக்கு மத்தியில், லட்சக்கணக்கில் கூட்டமிருக்கும் ஓரிடத்தில், குறி பார்த்து ஒரு மண்டையைப் பிடித்து சுகுராக மிளகாய் அரைக்க வேண்டும்.


குன்ஸாகப் புரிகிறதா? இதுதான் சோசியல் மீடியா மார்க்கெட்டிங். இன்றைய மார்க்கெட்டிங் எப்படி இயங்குகிறது என்ற தெளிவு வந்தால்தான் அதை ரிவர்ஸ் இஞ்சினியரிங் செய்து பார்க்க எளிதாக இருக்கும். அதற்குத்தான் இத்தனைப் புளிரசம். பொறுத்தருள்க.


இத்தனைக் கூச்சல்மிகு chaotic கூட்டத்திற்கு மத்தியில், விற்பனாவாதிகள் தங்கள் குரலைக் கேட்க வைக்க வேண்டுமெனில், அவர்கள் அதிக சப்தமாகக் கத்த வேண்டும். ஒருவர் மட்டும் கத்தினால் அது கேட்காமல் போய்விடக்கூடிய சாத்தியமுள்ளது. ஆகவே, பலரை பல்வேறு இடங்களில் நிறுத்தி வைத்து, ஒன்றாகக் (synchronous ஆகக்) கத்த வைக்க வேண்டும். அப்படிக் கூடிக் கத்தும் போது, அப்பெரும் கூட்டத்தில் தம் குரலை தனித்தொலிக்க வைக்க முடியும். 


இப்படித் தங்கள் குரலை ஒலிக்க வைக்க, தன்னைச் சுற்றி ஏகப்பட்ட ஏவலாள்களை வளர்ப்பர். அந்த ஏவலாளிகளுக்குப் பெயர் தான் சோமீ ஆர்மி என்பது. இதைச் செய்ய, ஏவுபவருக்கும், ஏவல் doggieகளுக்கும் ஏகப்பட்ட டீலிங்குகள் உண்டு (பரஸ்பர முதுகு சொறிதல்களும் அட்டீலிங்கில் அடக்கம்).



இது எப்படி சாத்தியப்படுகிறது?


உங்களில் பலர் ரிட்ச்சீ ஸ்ட்ரீட்டுக்கோ பர்மா பஜாருக்கோ சென்றிருக்கக்கூடும். அங்கே நாம் ஒரு பொருளை விலை விசாரித்துவிட்டு, வேறு கடைக்குச் சென்று அதே பொருளை விலை விசாரித்தால், முன்னர் சென்ற கடையில் என்ன விலை சொன்னார்களோ அதே ரேஞ்சில்தான் இங்கும் சொல்வார்கள். முன் சென்ற கடைக்கும் இந்தக் கடைக்கும் மத்தியில் எத்தனை தூரமிருப்பினும் சரி. 


‘அட்டாட்ட சைய்யா அஸ்ஸிஸ்ஸி உய்யா’ என்று அவர்களுக்குள் ஒரு சங்கேத மொழியும் உண்டு. மாக்கான் ஒன்னு வருது, இந்த வெல சொல்லிருக்கேன், நீயும் அதையே மெய்ண்டன் பண்ணு, எஸ்ட்டாவ பிரிச்சுக்கலாம் என்பதான ஒரு சங்கேதம் அது. நீங்கள் ஒரு கடையிலிருந்து மற்றொரு கடைக்குச் செல்லுமுன் உங்களைப் பற்றின தகவலும் விலையும் பறந்து விடும். பிறகு நீங்கள் எங்கு சுற்றினாலும் அல்மோஸ்ட் அதே விலைக்குத்தான், அதே கடையிலோ அல்லது வேறு கடையிலோ வாங்கிச் செல்வீர்கள். 


மற்றொரு scenario. ஒரு கடையில், ஒரு பொருள் இருக்கிறதா எனக்கேட்டால் இல்லை என்று கூறவே மாட்டார்கள். தோ குடௌன்ல இருக்கு எடுத்துட்டு வரேன், என்ன மாடல் வேணும் என்று பேச்சை வளர்ப்பார்கள். இதற்கிடையில் அந்தப்பொருள் இருக்கும் கடைக்கு ஒரு பையனோ அல்லது தொலைபேசியோ பறக்கும். நாம் கேட்ட பொருளைக் கொணர்ந்து கொடுத்து விடுவார்கள். கமிஷனை அவர்கள் பிரித்துக்கொள்வார்கள். 


இந்த entire marketட்டுக்கும் இப்படி பல பொதுக்குணமும் ஒரு underlying understandingகும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கும் (இது போன்ற இன்னும் பல உண்டு. மேற்சொன்னவை சாம்பிலுக்காக). 


சோசியல் மாஃபியாக்களுக்குள்ளும் அப்படி ஒரு underlying network உண்டு. 


இவன் இன்ன க்ரூப்போடு இருக்கிறான் என்று யாராலும் கண்டு பிடிக்கவே முடியாது. நம்மோடுதான் சுற்றிக்கொண்டே இருப்பார்கள், திடீரென்று ஒரு நாள் மாஃபியா க்ரூப்பிலிருந்து வெளிப்படுவார்கள்.


இந்த அண்டர்க்ரௌண்ட் (and சில நேரங்களில் வெளிப்படையான) நெட்வொர்க் எதற்கு உதவுகிறது?


Back to பிதாமகன். ஒரு சீனில், சுற்றியுள்ள கூட்டத்திற்கு ஒன்றை விளக்கிக் கொண்டிருக்கையில் சூர்யா கொஞ்சம் கேப் விடுவார். அப்போது பொதுமக்களிலொருவர் போல் அவர்களோடு கூட்டத்தில் கலந்து நிற்கும் கருணாஸ், “கம்பெனின்னா என்னண்ணே?” என ஒரு கேள்வி கேட்டு எடுத்துக்கொடுப்பார். 


இதுவேதான் இங்கேயும். ஒரே விசயத்தை ஒருவரே மீண்டும் மீண்டும் சொன்னால் அதை மக்கள் spam என இக்னோர் செய்யவும் hide/mute செய்யவும் வாய்ப்புள்ளதால், ஒருவர் சூத்திரத்தைச் சொல்ல, கேப் விட்டு வேறொருவர் இடிக்க, இன்னும் கேப் விட்டு அதையே மற்றொருவர் கிண்ட அப்படியே நம் தலையில் ஓமத்திரவத்தைக் கட்டி விட்டுச் செல்வர். 


முன்பே சொன்னது போல், இது பல லங்காக்கட்டை உருட்டும் சூர்யாக்கள் நிறைந்த இடமாதலால், தங்களின் விற்பனை மக்கள் மத்தியில் நின்று கொண்டே இருக்க, கேப் விட்டு விட்டு அதைப் பற்றிப் பேசிய வண்ணம் இருப்பர். இதனால் மக்களின் டைம்லைனில் அது மீண்டும் மீண்டும் வந்த வண்ணம் இருக்கும். 


ஒரு social media marketer (aka influencer) விற்கும் பொருளும் சர்வீசும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும்.விற்பவை எல்லாமே randomமானவை (imagine the versatile fraud-ucts பிதாமகன் சூர்யா sells in the movie). அவர்கள் விற்கும் பொருளுக்கோ சர்வீசுக்கோ அவர்கள் எந்த responsibilityயும் எடுக்க மாட்டர். அவர்கள் விற்கும் பொருள் ஒவ்வொரு நாளும், வாரமும் மாறிக்கொண்டே இருக்கும். போலவே, இங்கே விற்பவை எல்லாமே time sensitive.


டிவி மார்க்கெட்டிங்கில் பார்த்தீர்களென்றால் ஒரு ப்ராண்டுக்காக விளம்பரம் செய்யும் நபர் அதன் போட்டி ப்ராண்டில் எப்போதும் வர மாட்டார் (அது அக்ரீமெண்டில் இருக்கும்). எ.கா: சச்சின் - பெப்ஸி


ஆனால் சோசியல் மீடியாவில் அப்படியெல்லாம் இல்லை. அதன் வேகத்திற்கும், மார்க்கெட்டின் வால்யூமுக்கும், கிடைக்கும் சொற்ப டைம் ஸ்பானுக்கும், காடு, மலை, கழுதை, குதிரை, பன்றி விட்டை என கண்டது கழியது அனைத்தையும் விற்க, தொடர்ந்து ஓலமிட்டவண்ணமே சுற்றி வருவார்கள் இந்த சோமீ விற்பனைப் பிரதிநிதிகள். 



சரி, இதிலென்ன மாஃபியா? 


Until here, இது மார்க்கெட்டிங்கின் ஒரு உத்தியாகத்தான் இருக்கிறது. இது எப்போது மாஃபியாவாக மாறுகிறது என்றால், தங்களின் நெட்வொர்க்கையும் லாபியிங்கையும் வைத்து தங்களுக்கு உடன்படாத மக்களையும், குறிப்பாக vulnerable மக்களையும், தங்களின் பிழைப்புவாதத்திற்கு பங்கம் ஏற்படுத்திவிடுவார்களோ என அவர்கள் அச்சப்படும் மக்களையும் (குறிப்பு: தங்கள் பிழைப்பில் ஒருவர் மண் அள்ளிப் போட வேண்டாம், போட்டு விடுவாரோ என்று இவர்கள் அச்சப்பட்டாலேயே போதும்), அவர்களின் presenceசை இல்லாமல் ஆக்குவது. இதில் presence என்பது ஒருவரின் social presenceசோ, வேலையோ, குடும்ப வாழ்க்கையோ, அவருக்குக் கிடைக்கும், கிடைத்த job opportunitiesசோ, அது எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம். தங்களின் நெட்வர்க்கையும் லாபியிங்கையும் வைத்து அவர்களை முடக்கும் வரை இவர்கள் ஓயமாட்டர். சோசியல் மாஃபியாக்களிடமிருக்கும் முக்கிய அம்சம் இந்த நெட்வொர்க்கிங்கும் லாபியிங்கும் தான். 


இவர்கள் எப்போதும் பவரில் உள்ளவர்களை வலிய தேடிச் சென்று தொடர்பை ஏற்படுத்திக் கொள்வர். அல்லது அவர்களோடு தொடர்பு இருப்பதைப் போலக் காட்டிக்கொள்வர். அல்லது அவர்களுக்கும் தமக்கும் ஏதேனும் பொதுவான விடயங்கள் இருந்தால் அதைத் தொடர்பு படுத்தி, தானும் அவரும் ஒன்றுதான் என்பதைச் சோமீயில் சிருஷ்டிப்பர்.


குறிப்பாக, பவரில் உள்ளவர்களோடு தங்களுக்கு இருக்கும் தொடர்பை மற்றவர்களுக்கு அடிக்கடி அடிக்கோடிட்டுக் காட்டிக்கொண்டே இருப்பர். இது மார்க்கட்டில் தங்களின் இருப்பை நிலை நிறுத்தவும் லாபியிங்குக்கும் அவர்களுக்கு உதவுகிறது. 


தற்போது மில்லினியல்களுக்கு மத்தியில் பரவலாகி வரும் கேன்ஸல் கல்ச்சரும் இதற்குத் தோதாக அமைந்துவிட்டது ஒரு coincidental irony.


ஆங்கிலத்தில் what are you bringing to the table என்று ஒரு சொலவடை உண்டு. ஓரிடத்திற்கு, அல்லது ஒரு பிசினசுக்கு, ஒரு ரிலேசன்சிப்புக்கு, நாம் கொண்டு வரும் value (addition) என்ன என்பதைக் கேட்கும் கேள்வி அது.


அடிப்படையில் அறமற்ற, தமக்கென்று கொள்கை / நிலைப்பாடு ஏதுமில்லா, பிழைப்புவாதத்தை மட்டுமே கொண்டிருக்கும் வெற்று டப்பாக்களான இந்த மாஃபியாக்கள் எதைக் கொண்டு வர முடியும்? காலிப் பெருங்காய டப்பாவில் கூட பெருங்காய வாசமிருக்கும். இவர்கள் அதுகூட இல்லாத void டப்பா. தங்களால் எந்த மதிப்பும் கொண்டு வர முடியாது என்பது திண்ணமாகிவிட்டது. ஆனால் மார்க்கெட்டில் தங்கள் பிழைப்பை உறுதிப் படுத்திக்கொண்டே ஆக வேண்டிய நிலை, அப்போது அவர்கள் கையிலெடுக்கும் ஆயுதம் தான் இந்த மாஃபியாத்தனம். நம் குரல் கேட்க வேண்டுமா, சுற்றி இருக்கும் அத்தனை பேரின் குரலையும் நசுக்கு என்னும் simple strategy. 


நம் மீது ஒரு விமர்சனம் வருகிறதா? அதைப் பற்றி யாரையுமே பேசவே விடாது, சுற்றி இருக்கும் அத்தனை பேரையும் கூண்டில் ஏற்றுவோம். நமக்கெதிரானோரின் பேச்சை manipulate செய்து அவரை பொது எதிரியாகக் கட்டமைப்போம். அதற்கு உறுதுணையாக ஏனைய காலி டப்பா ஆர்மியையும் சேர்த்து, கேப் விடாது கூச்சலிட்டு ஒத்தூதச் செய்வோம். 


தங்கள் லாபியின் மூலமும், நெட்வொர்க்கின் பலத்தின் மூலமும் ஒருவரை massசாக harass செய்து அவருக்கு உளவியலாகவும், நேரடியாகவும் தொல்லைகள் தந்து ஒருவரை நிர்மூலமாக்குவது. இந்த இடத்தில்தான் அவர்கள் சோசியல் மீடியாவினர் என்பதிலிருந்து, சோசியல் மாஃபியாவாகின்றனர். 


ஒரு பத்து வயதுப் பெண் 400 பேர்களால் ஆறு மாதம் தொடர்ந்து வன்புணர்வு செய்யப்பட்ட செய்தியே இங்கு ஓரிரு நாளில் மறைந்துவிடுகிறது. எப்பேர்ப்பட்ட கொடும் செய்தியையும் இரண்டு நாட்களுக்கு மேல் பேசினால், “போரடிக்காதே” எனக்கூறி அடுத்தொரு ருசிகர ரேப்புக்குத் தாவி விடும் தன்மை கொண்டது சோசியல் மீடியா. 


ஒவ்வொரு நொடியும் இத்தகைய uncertain and ultra random நியூஸ் வந்து குவியும் சோசியல் மீடியாவில், இந்த மாஃபியாக்களால் தனிப்படுத்தப்பட்டு, தாக்குதலுக்குள்ளாகும் யாருக்காகவும் ஆதரவாகப் பேச அவகாசமோ நேரமோ பொறுமையோ மற்றும் இத்தகைய venomous லாபிக் கூட்டத்துக்கு எதிராக நிற்கும் குதர்க்கத் திறனோ யாருக்கும் இருப்பதில்லை.


ஒருவரை ஒழித்துக் கட்ட வேண்டுமென இக்கூட்டம் தீர்மானித்து விட்டால், பல்முனைகளிலிருந்தும் நேரம் காலம் பாராது, மாஃபியாக்கூட்டத்திலிருந்து ஒருவர் பின் ஒருவராகவும் மொத்தமாகவும் தொடர் தாக்குதல் நடத்தி, தாக்கப்படுபவரையும், மிகக் குறிப்பாக அவரோடு சம்மந்தப்பட்டவர், சம்மந்தப்படாதவர், என்றோ பஸ்ஸில் ஒன்றாகப் பயணித்தவர், க்ரூப் ஃபோட்டோவில் photobomb ஆனவர் என ஒருவரையும் விடாது அத்தனை பேரின் மீதும் தாக்குதல் நடத்தி இவர்கள் செய்வது ஒரு mass virtual acid attack மற்றும் வன்புணர்வுக் கொலை. 


ஒருவரின் sensitive personal விவரங்களை வெளியிடுவதிலிருந்து, வேலை செய்யும் நிறுவனத்திற்கு குடைச்சல் தருவது வரை இவர்களின் மாஃபியாத்தனத்தை வரிசைப் படுத்திக்கொண்டே போகலாம். 


எப்படித் தங்கள் survivalலுக்கு தன்னைச் சுற்றி ஒரு கூட்டம் இருக்க வேண்டும் என எதிர்பார்க்கிறார்களோ, அதே போல் அடுத்தவர்ளும் அவர்களின் சர்வைவலுக்கு ஒரு கூட்டத்தைச் சார்ந்து இருப்பர் என்பது இவர்களின் கணக்கு. அதனால்தான் இவர்கள் யாரையேனும் target செய்யும்போது, அவரோடு distanceசில் ஒருவர் சம்மந்தப்பட்டதாகத் தெரிந்தாலும் அவர்களையும் target செய்து harass செய்வார்கள். இன்னும் ஒரு படி மேலே சென்று, அவரோடு சம்மந்தப்படாதவர்களையும் link செய்து அவர்கள் மீதும் கூட்டுத்தாக்குதல் நடத்துவார்கள். இது மற்றவர்களுக்கு இவர்கள் விடுக்கும் ஒரு எச்சரிக்கை. இவனுக்கு யாரும் சப்போர்ட்டுக்கு வந்தால் உங்களுக்கும் இதே நிலைதான் என்று. இக்கூட்டத்தின் தாக்குதலுக்குத் தயங்கியே பலர் பின் வாங்கிவிடுகின்றனர். 


இன்றைய யுகத்தைப் பற்றி நாம் அறிந்ததே. பெரும்பான்மைக்கு, மெய்ப்பொருள் காணும் அறிவெல்லாம் இல்லை. எந்த செய்தியில் கிளர்ச்சி கிடைக்கிறதோ அதன் பின் சென்று, அதையோ விவாதித்து, அதையே தீர்ப்பாகவும் எழுதி முடிக்கிற instant judges வாழ் சோமீ யுகமிது. இத்தகைய சூழலில், இவர்களால் மன நிம்மதியையும், வேலையையும், உற்றாரையும் இழந்த ஒரு vulnerable victim இந்த மாஃபியாக்களை எதிர்த்து என்ன செய்து விட முடியும்? 


மாஃபியாக்கள் ஏன் இதைச் செய்கிறார்கள்?


Again, இது பிழைப்புவாதத்திற்காகத்தான். They feel very insecure. அவர்களின் இந்த பிசினஸ் மாடல் எப்போது வேண்டுமானாலும் திவாலாகலாம், as they do not bring anything valuable to the table. ஆகவே, இருக்குமட்டும் அள்ளிக் கட்டிவிட வேண்டும் என்ற முனைப்பு. 


மேலும் முன்பே சொன்னது போல, ஒரே கோச்சிற்குள் ஏகப்பட்ட சூர்யாக்கள் உள்ளனர். ஆகவே அத்தனைக் கூட்டத்தில் தான் கவனிக்கப்பட வேண்டுமென்றால், ஒன்று, மற்றவர்களை விடச் சத்தமாகப் பேச வேண்டும். அல்லது தரமான பொருளை விற்க வேண்டும், அல்லது மற்றவர்கள் நம்மை மதித்து கவனிக்குமளவிற்கு ஒரு நற்பெயரைப் பெற்றிருக்க வேண்டும். நமக்கு எதற்குமே வக்கில்லை. ஆக, நமக்கிருப்பது ஒரே வழி, ஏனைய சூர்யாக்களின், பேசும் மக்களின் குரல் வளையை நெறித்து விட்டால், பிறகு நம் குரல் மட்டுமே கேட்கும். ஏனையோரை முற்றிலுமாக அழித்தொழித்து விட்டால் பிறகு monopolyயாக நாம் மட்டும் லங்காக்கட்டை உருட்டலாம். இதுதான் இந்த சோஷியல் மாஃபியாக்கள் செய்வது. They don’t just silence those who oppose them, but tarnish and make them vanish. அதுதான் அவர்களை லாபியிஸ்டுகள் எனக்கூறாது மாஃபியாக்கள் எனக்குறிப்பிடச் செய்கிறது. 

 

நீங்கள் நன்றாக கவனித்துப்பார்த்தால் இவர்களுக்கென்று ஒரு பொதுவான behavioural pattern மற்றும் குணங்கள் இருக்கும்.


  1. அவர்கள் ஆகப்பெரும் narcisstடுகளாக இருப்பர்

  2. பவரில் இருப்பவரோடும் பிரபலத்தோடும் தாங்கள் எப்போதும் தொடர்பில் இருப்பதாகக் காட்டிக்கொண்டே இருப்பர்

  3. தாங்கள் எப்போதும் trendyயாகவும் மகிழ்ச்சியாகவும் இருப்பதாகக் காட்டிக்கொண்டே இருப்பர்

  4. Popular அடையும் எல்லாமுமே தங்கள் மூலமாகத்தான் ஆக வேண்டும் என்று முனைந்துகொண்டே இருப்பர்

  5. பாப்புலரான / பாப்புலராகும் எல்லாவற்றோடும் தங்களை associate செய்து அதை மீண்டும் மீண்டும் பிரஸ்தாபித்துக்கொண்டே இருப்பர்

  6. தாங்கள் சம்மந்தப்படாத ஏதேனும் பாப்புலர் அடைந்தால் அதை மட்டம் தட்டிப் பேசுவர் (அதன் மூலம் கிடைக்கும் இகழ் வெளிச்சத்தையும் தங்கள் பிசினசுக்கான கச்சாவாக்குவர்)

  7. தங்களைச் சுற்றி எப்போதும் ஒரு (புதுப்புதுக்) கூட்டத்தை வளர்த்துக்கொண்டே இருப்பர் 

  8. அவர்களால் தனித்து இயங்கவே முடியாது

  9. அடுத்தவரின் validationனுக்காக ஏங்கிக்கொண்டே இருப்பர்

  10. தங்களுக்கு, தங்கள் பிழைப்புக்கு யாரெல்லாம், எதுவெல்லாம் insecurityயைத் தருகின்றனரோ அவர்களையெல்லாம், அவற்றையெல்லாம் ஏதேனும் ஒரு வழியை ஏற்படுத்தி invalidate / cancel செய்து விடுவர்.

  11. அவர்களுக்கு முற்றிலும் சம்மந்தப்படாதவற்றிலெல்லாம் தாமாக ஆஜராகி ஒரு கருத்தைச் சொல்லுவதும் அதற்கு உடன்படாதோரைத் தூற்றுவதும் செய்தபடி இருப்பர்

  12. நிறைய ஊளை வேலை பார்ப்பர்

  13. அவர்களால் transparentடாக இயங்கவே முடியாது. அனைத்தையும் திரை மறைவிலும் முதுகுக்குப் பின்னாலும் மட்டுமே செய்வர்

  14. தங்களைச் சுற்றி நிறைய ஏவல் நாய்களையும் அவற்றுக்குள் ஒரு hirearchyயும் வைத்திருப்பர்

  15. இந்த ஏவல் கூட்டத்தை மாற்றிக்கொண்டே இருப்பர். பழையன கழித்தும் புதுப்புது ஆட்களை சேர்த்தபடியும் இருப்பர்.

  16. புரட்சியோ, போராட்டமோ, கொண்டாட்டமோ, இயக்கமோ, அது தங்கள் மூலமாகவோ அல்லது தங்களை மையப்படுத்தியே அமைய வேண்டும் என நினைப்பர்

  17. நிறைய பொய் சொல்வர், முன்னுக்குப் பின் முரணாகவே எப்போதும் பேசுவர்

  18. யாரோடும் நேரடியாக மோதவே மாட்டர். எப்போதும் திரை மறைவு வேலைகளையே செய்வர்

  19. நிறைய சிண்டு முடிவர்

  20. யாருக்கும் உண்மையாக இருக்க மாட்டர், உண்மை பேசுபவர்களை தங்களை விட்டு விலக்கி வைப்பர்

  21. எப்போதும் ஒரு delusional worldடிலேயே இருப்பர்

  22. victim card play செய்வர்

  23. ஒருவரின் இன்னலில், அடையும் இழப்பில் இன்பம் காணும் குரூர மனம் படைத்தவராக இருப்பர். 

  24. ஒருவருக்கு தன்னால் நிகழ்ந்த இழப்பைப் பெருமையாகவும் மகிழ்வோடும் மற்றவர்களிடம் பகிர்வர். இதன் மூலம் மற்றவர்களுக்கு ஒரு மறைமுக எச்சரிக்கையும் விடுப்பர்

  25. நீங்கள் கேட்கும் கேள்விக்கு அவர்கள் நேரடியாக பதிலளிக்கவே மாட்டர். கேட்ட கேள்வியை twist செய்து அதைத் திசை திருப்பி விடுவர்.

  26. திருகுவேலை பார்த்து அதை தங்களின் விக்டிம் ப்லேவுக்கு உபயோகிப்பர்

  27. ஒவ்வொரு வேலைக்கும் ஒவ்வொரு வகையான ஏவலாளியை வைத்திருப்பர்


இதற்கு என்னதான் தீர்வு?


Keep exposing and ignoring them. நாம் அவர்களின் போஸ்ட்டில் இடும் ஒவ்வொரு சொடுக்கும், impressionகளாக மாறி அதையே தன் பிசினஸ் பலமாகக் காட்டி காசு பறிக்கும் வழிப்பறிக்கூட்டமிது. அவைகளுக்கு அட்டென்சன் கொடுக்கக் கொடுக்க, அவை வீரியமாக எழும். அவைகளுக்குத் தரும் அட்டென்சன் எனும் ப்லக்கைப் பிடுங்கி விட்டால் புடுக்கறுந்த வராகம் போல் வீள்வீளெனக் கத்திக் கூப்பாடு போடும். காலம் நகர, அவைகள் மறைந்து போகும்.


இறுதியாக, யாரிவர்கள்?


இக்கட்டுரையில் எங்குமே இதோ இவர்தான் என யாரையும் குறிப்பிடாமல் அவர்களின் functional pattern குறித்து மட்டும்தானே குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது? இக்கட்டுரை, சோசியல் மீடியா பயன்படுத்துவோர்க்கும் சோசியல் மீடியா மார்க்கெட்டிங்கில் இருப்போருக்கும் கூடத் தகவலாகத்தான் தெரியும். ஆனால் சிலருக்கு மட்டும் இது தங்களை நோக்கிச் சொல்வது போலவே ஒரு பிரம்மை ஏற்படும். பின், ஆங்காங்கே தாமாக முன் வந்து சில அனத்தல்கள் கேட்கும். அந்த வாலண்டரி குரல் குரங்குகளின் வால்களைப் பிடித்துச் சென்றால் அக்குரங்குகள் தஞ்சமடையும் இடம் சோசியல் மாஃபியாக்களின் கூ(ட்)டமென்றறிக.